Τρίτη, Μαΐου 18, 2010

Μονάχα με τη σκέψη


Μονάχα με την σκέψη δυο ματιών
κυλώ σ’ ονείρου βήματα
τ’ αστέρια σμίγουν με πανιά στου άνεμου τα κύματα
μ’ αυτά ποτέ δεν κολυμπούν
μονάχα κάτι ποιήματα
π’ ανοίγονται στο πέλαγο μα δε κοιτούν ψηλά.

Και όλα είν' πάντα τόσο μάταια
σαν τα νήματα
που μάτωσαν κρατώντας την σελήνη
σ’ ήλιου μνήματα
για να φαντάζει λαμπερή
σε νύχτα Αγγέλου θύματα
αφού κανείς μας δεν θα δει πως είν’ σκιά.

Δαναΐδα

1 σχόλιο:

VASSILEIOS είπε...

Σκοτεινό αλλά όμορφο σαν κρυφή σκέψη