Αφήλιο

Στιγμές... γραμμές... στιγμές

Σηματογράφοι νοητοί
γεωμετρούν νυχτερινές μορφολογίες

Πρόταγμα, πρόσταγμα ακριβό

Ήρωες χάρτινοι, ρευστοί
Εικονικές, χιμαιρικές αντινομίες

Χρόνος που φθίνει και φθονεί

Θολή η πύλη η σκαιά
από καπνούς, αιμορραγίες κι ελεγείες...

Χριστίνα Γεραλή

Σκόρπιες χαϊκού σκέψεις

Δόξα

Το συνηθίζει
να γελά πριν γκρεμίσει.
Σαδισμός κι αυτός!

Μόνος

Συνωστίζονται
στο σαλόνι του μυαλού
τα ποιήματα.

---------------------------

Ψάρια στη γυάλα
Αφιερωμένο στους ...εαυτούς μας

Ψάρια στη γυάλα.
Ωκεανός ονείρων.
Γυάλινα κλουβιά.

Ψάρια στη γυάλα.
Ωκεανοί λευτεριάς
μεταθάνατον.

Ψάρια στη γυάλα.
Ήχος σάλπιγγας. Βροντή
να σπάσει το γυαλί.

Ψάρια στη γυάλα.
Σπίθες κρυφής προσευχής
και σπάζει το γυαλί.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κ. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κ. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Στα παλιά λεωφορεία

Πάντα μέσα στα παλιά λεωφορεία
κάποια βάσανα γυρνάνε στο κορμί τους
κι ένα αχ, που το σκεπάζει η μηχανή τους
πως αλήθεια να βοηθήσεις τη ζωή

τη ζωή που στα παλιά λεωφορεία
κώδικα έχουν οι ψυχές πλέον δικό τους
φορτωμένες σαν ταγάρι τον καημό τους
για ν’ αφήσουνε στη στάση ένα γιατί

στριμωγμένα τα χαμόγελα κι οι πόνοι
στων παλιών λεωφορείων τις στιγμές
κι απ’ τα τζάμια να χαζεύουνε οι μόνοι
πως νερώνουν το παράπονο οι βροχές

οι βροχές που αγαπούν τα λεωφορεία
κι ο βοριάς όταν αντίθετα φυσάει
παίρνει τα όνειρα «ελευθέρας» και τα πάει
στου ανέφικτου την μαύρη εξορία

μ’ ένα τράνταγμα ξυπνώ στον ουρανό σου
τον ρωτώ αν μ’ αγαπά κι αν θα μπορέσει
στη ρουτίνα των παλιών λεωφορείων
να κρατήσει η καρδιά την πρώτη θέση…

Πελαγία Σ. Κουκίδου

Η Άνοιξη καίγεται στα οδοφράγματα

Ας ήταν κεραυνός
που βρόντηξε μες την καταιγίδα

Ας ήταν απλώς το καρδιοχτύπι μου
Σημασία έχουν τα νύχια
………………….. του αρπακτικού
Τα νύχια που μπήχτηκαν
…………………… στη σάρκα μου
και μ’ όργωσαν σαν άγονο χωράφι

Μες την αντάρα σταμάτησε ο ρήτορας
κι η συνέλευση έτρεξε
……………. προς τον υπόγειο σταθμό
καταπίνοντας θειάφι και πιπερόσκονη
ίσως ήταν ο φωσφόρος
που έβαλε φωτιά στα συνθήματα
κι’ έφτυσε βήχοντας ο ρήτορας
…………….. το χαλίκι της ορθοφωνίας

Ίσως να ήταν και η Ιστορία
που ‘βαλε φωτιά στα οδοφράγματα
Ας ξεφυσάνε τα πνευμόνια αίμα
Ας βγαίνουν απ’ τη θολούρα
……… καρχαρίες σιδερόφρακτοι
Ας πέφτουν στο μπουλούκι οι γλάροι
Όπως πάντα
μετά το πρώτο ξάφνιασμα
………………….. ο φόβος δραπετεύει
κι’ έρχεται κεραύνια
………………………… η ταξική πάλη
να πυρπολεί τα όνειρα
…….. … στις γειτονιές των πόθων

Γι αυτό, όσο κι’ αν γεράσαμε
φυλάμε μες στις τσέπες μας
… δυο χελωνόδερμες χειροβομβίδες
Κι ένας επίμονος κορυδαλλός
……………. στο στήθος μας φωνάζει:
«κάτω η εκμετάλλευση»,
……………….. «ισότητα κι ελευθερία»

Κι αν έχει δίκιο η Ιστορία
Άκαυτη βάτος είναι η Άνοιξη,
που καίγεται στα οδοφράγματα
………………………….. των λεωφόρων

10 Ιουλίου 2011

Γιάννης Ποταμιάνος

Η Αγρύπνια Μου

Στάξανε οι ώρες την αγρύπνια μου κι εσύ δεν ήρθες
Ούτε για να μιλήσεις, άνεμο, ούτε για ν’ απαγγείλεις ποίημα-
Μονάχα ανέβηκες στον λόφο τον αντικρινό
Πέρασες μέσα απ’ την ολομόναχη πορτάρα
Κι έφερες έναν Νάξου
Σκοπό να προκαλέσει μίσος στα πελάγη.
Κάτι αινίγματος της ζέστας δευτερόλεπτα που ήρθανε
Ν’ αγγίξουν ουρανό λιγάκι
Να ξύσουνε την κεφαλή της μοναξιάς από την απορία-
Έφυγαν
Χάθηκαν-
Τα είδες;
Μόνο μια Παναγία γόησσα χελιδονιών
Κράτησε μες την αγκαλιά της ποίημα
Κι όλες θρηνήσανε οι νεότητες
Ανοίξαν ροδοπέταλων διαλόγους
Κι από μακριά του ακατόρθωτου ακόμη
Θριάμβευσε η σιγουριά η ευτυχία να γίνει…

26.7.2007

Στρατής Παρέλης

Δείτε το ιστολόγιο του Στρατή Παρέλη

Τα δυο μάτια σου

Όταν φωνάζεις δυνατά
κι οι πάντες παρακούνε,
παίρνεις δυο μάτια λαμπερά
στα χέρια σου που τρέμουν,
για να ξορκίσεις τα κακά
τα πνεύματα, ’δώ που ’ναι
και θλίψη δίπλα στη χαρά,
πάντοτε κατανέμουν.

Με το ’να μάτι σταματά
ό,τι σκληρό κι αν πούνε,
με τ’ άλλο μάτι τρυφερά
κοιτάς ποιους σ’ επολέμουν,
τα δυο μαζί, «όνειρα γλυκά»
σού σιγοτραγουδούνε,
σε κείνο που ’ν’ αριστερά,
δάκρυα οι καιροί διανέμουν.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Σπίθα άτακτη (χαϊκού)

Αφιερωμένο στις ειρηνικές επαναστάσεις

Σπίθα άτακτη
Καραδοκεί στις στάχτες.
Επανάσταση.

Σπίθα άτακτη
που μεταλαμπαδεύει
την ανταρσία.

Σπίθα άτακτη.
Η στάχτη νεκροθάφτης
Την κυνηγάει.

Σπίθα άτακτη
πήγαινε γυρεύοντας.
Της ρίξαν νερό.

Σπίθες στη στάχτη.
Όνειρα κι οράματα
Επανάστασης.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κ. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κ. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Την Τρίτη η κηδεία του Νίκου Απέργη

(Από το Fimotro)

Στις 4 το απόγευμα της Τρίτης, 7 Φεβρουαρίου, θα κηδευτεί από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, ο ηθοποιός Νίκος Απέργης, που απεβίωσε χθες βράδυ, σε ηλικία 64 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο.

Ο Νίκος Απέργης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Θέατρο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Eθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1969. Παράλληλα, από το 1982 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, ενώ βραβεύτηκε ως συγγραφέας για το θεατρικό έργο του «Σφουγγαράδες». Ασχολήθηκε με το θέατρο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Αθηναίων.

Δείτε αφιέρωμα στον Νίκο Απέργη, στο ιστολόγιό μας, Άρτον και Θεάματα!.

Πάολο Κοέλιο: "Κατεβάστε όλα μου τα βιβλία δωρεάν!"

«Πειρατές όλου του κόσμου ενωθείτε και κατεβάστε όλα μου τα βιβλία δωρεάν!», αυτό προέτρεψε από το προσωπικό του ιστολόγιο ο διάσημος βραζιλιάνος συγγραφέας Πάολο Κοέλιο. Με αυτόν τον τρόπο ανακοίνωσε στα εκατομμύρια των αναγνωστών του ότι αποφάσισε να ακολουθήσει «ένα νέο και ενδιαφέρον σύστημα προώθησης των τεχνών» στο «The Pirate Bay» που θεωρείται παγκοσμίως ένας από τους δημοφιλέστερους ιστότοπους για το παράνομο "κατέβασμα" πολιτιστικών προϊόντων. Ο ίδιος μάλιστα υπογράφει στο τέλος του σημειώματός του ως «πειρατής Κοέλιο».

Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ενώ - ως συγγραφέας - θα έπρεπε κανονικά να υπερασπίζεται τα πνευματικά δικαιώματα, δεν του αρέσουν πολλά πράγματα που συμβαίνουν. Είναι, πρόσθεσε, ο τρόπος «με τον οποίο πρέπει να πούμε στη βιομηχανία ότι η απληστία δεν οδηγεί πουθενά».

«Οσο πιο συχνά ακούμε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, τόσο περισσότερο φλερτάρουμε με την ιδέα να αγοράσουμε το CD. Το ίδιο ισχύει και με τη λογοτεχνία. Οσο περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν πειρατικά ένα βιβλίο, τόσο το καλύτερο. Αν αρέσει η αρχή στους αναγνώστες, θα αγοράσουν ολόκληρο το βιβλίο την επομένη γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από το να διαβάζεις ένα μεγάλο κείμενο στην οθόνη ενός υπολογιστή» κατέληξε.

Πηγή: Enikos.Gr

Μυστικό της βροχής

Μυστικό της βροχής.

Εσύ ξέρεις τα βήματα σου,
πάντα ανάμεσα σε χρωματιστά χείλη.

Η μόνη απάντηση που θα πάρεις είναι
ότι δίνεις καλό φαΐ στα περιστέρια.

Συνέχισε να δίνεις τροφή,
αυτό σε κάνει πιο δυνατό Λέοντα
μέσα στο παιχνίδι

Είναι τόσο αργά για εμένα
Μαύρο και άσπρο
Βροχή που γεννήθηκε
για εμένα
Μαύρο και άσπρο γράφω ΠΙΑ τα μυστικά της.

Εσύ ποτέ δεν θα μάθεις
ούτε θα αισθανθείς
το μαύρο και άσπρο
Μυστικό της βροχής.

Ευαγγελία Ουρανίτσα

Σελίδα της ιδίας στο Stixoi.info
Κανάλι της ιδίας στο You Tube

Ντίνος Χριστιανόπουλος - Εναντίον

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων

(Από το: NAFTEMPORIKI.GR)

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979), με τον τίτλο «Εναντίον».

Σχόλιο του Verse Monkey!:

ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΝΤΙΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΕ, ΠΟΙΗΤΗ... Επιτέλους, η πιο ηχηρή απάντηση δόθηκε! Απάντηση ενός αληθινού καλλιτέχνη, απέναντι στα μερμήγια. Στα θλιβερά, ποταπά και αχρεία μερμήγκια που αιώνες κατατρώγουν και υποσκάπτουν, άλλοτε δόλια κι άλλοτε εξ αμαθείας, τα θεμέλια του ελληνικού πολιτισμού και της διανόησης!

Φούστα κλαρωτή

ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Χατζηδάκις
ΠΟΙΗΣΗ: Αλέκος Σακελλάριος

Τσιγγάνα κάτσε δίπλα μου και τα χαρτιά σου ρίχ’ τα
και τα βοτάνια πούλα μου,
ένα ζητάω να μού πεις, που θα σε βρω την νύχτα,
τσιγγάνα γυφτοπούλα μου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Τ’ άστρα διαβάζεις τ’ ουρανού και τις γραμμές στο χέρι
σαν τις παλιές τις μάγισσες,
μα να διαβάσεις μια καρδιά δεν το ’χεις καταφέρει,
καρδιά που εσύ τη ράγισες…
Τι το θέλεις τι, το γαρύφαλλο στ’ αφτί;

Με λεπτομέρειες πολλές σ’ όλους μας λες τη μοίρα,
με τη μεγάλη πείρα σου,
μα κι αν τη μοίρα μας μάς λες, δεν ξέρεις κακομοίρα
ποια θα ’ν’ εσένα η μοίρα σου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Σού το ’χω πει από καιρό, άσε τα μού ’πες-σού ’πα,
τα κόλπα σου τα χίλια σου,
πέτα τον Ρήγα τον καρό, πέτα την Ντάμα κούπα
και δώσε μου τα χείλια σου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Ραμπάμπα – Φώτης Αγγουλές

Άκου, περνάνε τα ταμ-ταμ, με συνοδεία ραμπάμπας.
Σοφέ, που σ’ αποτύφλωσε το λίγο φως της λάμπας,
τίναξε απ’ τα γένια σου της έρευνας τη σκόνη,
κι άντε ξοπίσω τους κι εσύ, στο δάσος που στοιχειώνει,
να δεις το αμέρωτο στοιχειό, την πιο γλυκιά σου πλάνη,
που απόψε μέσα στων πυρσών τις φλόγες θα πεθάνει.

(Από τη μελέτη «Φώτης Αγγουλές» του Γιώργου Σιδέρη).

28 Iούνη 2011

Μπροστά στο σύμβολο, το αιώνιο σύμβολο…
Πίνδος, Κορυτσά, Καλπάκι, Χειμάρα,
τα μάτια λαμπυρίζουν, οι ψυχές ορθώνονται, πλαταίνουν
έτοιμες να αγγίξουν τον ουρανό.

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ φωνάζουν οι απόγονοι των Λακεδαιμονίων.
Ή ταν ή επί τας…
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…

Ξάφνου, ορμούν οι βρυκόλακες του Ίψεν.
Μια σπρωξιά, αρκετή και μετά…
Μετά τα πλεμόνια καίγονται,
ο κόσμος χάνεται κάτω απ’ τα πόδια σου…
Συνειδητοποιείς το πεπερασμένο της ύπαρξής σου.

Ξυπνάς και βρίσκεσαι κάτω. Κάτω απ’ τα σκαλιά, στα πλακάκια.
Φωτιές ανάβουν, αχός βαρύς.

Μια μουσική, χαμένη απ’ τα βάθη των αιώνων,
σου υπενθυμίζει το χρόνο και τον τόπο.

Αγκαλιάζεις το σύντροφο, χορεύεις,
υψώνεις τα χέρια, τα κορμιά αγκαλιάζονται,
οι ψυχές ενώνονται.

Χτυπήστε, χτυπήστε κι’ άλλο,
χτυπήστε δυνατά, εμείς εδώ θα μείνουμε,
δεν πάμε πουθενά.

Τα πρόσωπά μας ήταν άσπρα.
Τα προσωπεία ήταν μέσα...

Αλεξάνδρα Τράγκα
28/6/2011