Τετάρτη, Μαρτίου 10, 2010

Οδός Σοφοκλέους


Δύσκολες μέρες φορτισμένες
Ψυχές φτηνές σαν υπερτιμημένες μετοχές
Ξεπουλημένες
Σε οικονομικό κυνηγητό
Στου ευκόλου χρήματος βωμό
Πεσμένες στην οδό Σοφοκλέους
Οδό του δέους
Στεγάζουσα Χρηματιστήριο σαθρών Αξιών
Των Αθηνών
Συνάμα δρόμο Πορνών
Ναρκομανών
Λαθρομεταναστών
Περιθωριακών
Θλιβερά πιο αληθινών
Ζωές καταδικασμένες, κολασμένες
Υπερέχουσες, κατά πολύ ανώτερες
Των υπαρξιακών ολογραμμάτων
Φαύλης εικονικής πραγματικότητος
Ατελέσφορος ο κεντρικός σχεδιασμός
Απολύτως καταστρεπτικός
Αφανισμός.

Ερατώ Βαλλιάνου

(Από το βιβλίο της, «Φθινοπωρινή Ισημερία», εκδόσεις Γκοβόστη).

Πόσο τα γεγονότα μπορούν να επηρεάσουν την ποίηση;

Φίλες και φίλοι,

Με αφορμή τα τελευταία πολιτικά γεγονότα, αλλά και κάποιο ποίημα που ολοκλήρωσα σήμερα, έρχομαι να προβληματιστώ αν και κατά πόσο τα διαδραματιζόμενα γύρω μας, μπορούν να επηρεάσουν την ποίησή μας.

Το ποίημα που έγραψα λέγεται "Απώλεια" και αναρτήθηκε νωρίτερα στο προσωπικό μου ιστολόγιο Hi, Poetry!. (Ο απευθείας σύνδεσμος για να το δείτε είναι: http://hipoetry.blogspot.com/2010/03/blog-post_10.html). Οι στίχοι μιλούν για κάτι που χάνεται (το φως) και κεντρική μορφή στην ιστορία είναι ένα λευκό πουλί, το οποίο καλείται να πετάξει για "στερνή φορά". Διότι, το φως δεν πρόκειται να ανατείλει ξανά γι' αυτό, κι αν ποτέ ανατείλει, θα ανατείλει "σ' άλλη γενιά"...

Ο συμβολισμός είναι ξεκάθαρος, νομίζω. Τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης και το μη διαφαινόμενο τέλος της δύσκολης τούτης εποχής, έχουν για μένα απομακρύνει κάθε ελπίδα να ορθοποδήσω επαγγελματικά. Με παρελκόμενα χίλια-δυο άλλα, καθώς δεν έχω φτιάξει ακόμα τη ζωή μου. Συνεπώς, βλέπετε ότι ήδη γράφτηκε ένα ποίημα επηρεασμένο από τις συγκυρίες. Ποιος ξέρει, πόσα ακόμη να γράφονται τούτη τη στιγμή που μιλάμε...

Είναι αλήθεια πως, και στο παρελθόν, οι πολιτικές καταστάσεις ενέπνευσαν ποιητές. Η θλιβερή ποίηση του μεσοπολέμου μάς είναι γνωστή, αλλά και γεγονότα όπως η μικρασιατική καταστροφή, τα οποία γίνονται πηγή (=πληγή) απ' όπου αντλεί ο λογοτέχνης. Σε προσεχή άρθρα μας, εδώ στο Verse Monkey!, θα προσπαθήσουμε να εντρυφήσουμε σχετικά. Τώρα όμως, θα ήθελα τη δική σας γνώμη:

Αν έχετε άποψη, παρακαλώ να τη στείλετε. Θέλω να ακουστεί η δική σας φωνή. Ξέρω πως για λίγον καιρό, όλοι παραμένουμε σιωπηλοί. Δεν είναι τυχαίο που γράφουμε ελάχιστα. Η ψυχή μας είναι βαριά... Απαντήστε στο ερώτημα, πόσο επηρεάζει εσάς, πόσο επηρεάζει το γράψιμό σας η σημερινή πολιτική κατάσταση. Περιμένω τις απαντήσεις σας, στο γνωστό e-mail: ptoumassis@gmail.com. Όλες οι απόψεις θα αναρτηθούν.

Με αγάπη,

Verse Monkey!

Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Στρατής Τσίρκας - 30 χρόνια από το θάνατό του


Οι εκδόσεις Κέδρος και τα βιβλιοπωλεία Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα), την Τρίτη 9 Μαρτίου 2010, στις 20.30 μ.μ. τιμούν τη μνήμη του Στρατή Τσίρκα με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατό του. Μια αναδρομή στις σελίδες του Νουρεντίν Μπόμπα, των Ακυβέρνητων Πολιτειών, της Χαμένης Άνοιξης.

Στρατής Τσίρκας (1911-1980). Για το έργο και τη ζωή του συγγραφέα μιλούν οι:
- Γιάννης Παπαθεοδώρου, Επίκουρος Καθηγητής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
- Τίτος Πατρίκιος, ποιητής
- Χρύσα Προκοπάκη, μελετήτρια και μεταφράστρια του έργου του
- Δημήτρης Ραυτόπουλος, κριτικός λογοτεχνίας.

Συντονίζει η δημοσιογράφος Όλγα Σελλά.

Με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

Ο Στρατής Τσίρκας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Χατζηανδρέα) γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στο Κάιρο. Έκανε εμπορικές σπουδές στην Αμπέτειο Σχολή. Εργάστηκε αρχικά στην Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου και στη συνέχεια, ως το 1939, σε μια εταιρεία βάμβακος στην Άνω Αίγυπτο.

Το 1927, εμφανίζεται στη λογοτεχνία με μεταφράσεις των Μυσσέ, Χάινε και Σίλλερ στα περιοδικά Μπουκέτο και Οικογένεια και το παραμύθι Φεγγάρι, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παναιγυπτιακά, της Αλεξάνδρειας. Το 1930 δημοσιεύει πεζά και ποιήματά του σε διάφορα περιοδικά, γνωρίζει τον Καβάφη και έρχεται σε επαφή με το Κομμουνιστικό Κόμμα, στο οποίο θα παραμείνει πιστός ως το τέλος της ζωής του. Το 1933 πεθαίνει από φυματίωση ο πατέρας του.

Το 1935 εντάσσεται στην αντιφασιστική οργάνωση Ligue Pacifiste και ιδρύει μαζί με τον Θεοδόση Πιερίδη την Αντιφασιστική Πρωτοπορία, η οποία υποστήριζε τους εξόριστους Έλληνες στη Μέση Ανατολή και τους βοηθούσε στις κινητοποιήσεις τους. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου λαμβάνει μέρος, μαζί με τους Μπέρτολτ Μπρεχτ, Λουί Αραγκόν, Πάβλο Νερούδα και άλλους, στο Β' Διεθνές Συνέδριο των Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας εναντίον του Πολέμου και του Φασισμού στο Παρίσι. Γράφει μαζί με τον μαύρο αμερικανό ποιητή Λάνγκστον Χιούς τον όρκο των ποιητών στον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον οποίο διάβασε στο συνέδριο ο Λουί Αραγκόν και τον υπέγραψαν πολλοί συγγραφείς.

Το 1937 εκδίδει τη συλλογή Φελλάχοι, την οποία υπογράφει για πρώτη φορά με το όνομα Στρατής Τσίρκας (ψευδώνυμο προερχόμενο από ένα παρατσούκλι του πατέρα του). Ως το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου, θα δημοσιεύσει μόνο ποιήματα και διηγήματα, που έχουν συνήθως χαρακτήρα επικό και περιγράφουν τόσο τις δύσκολες συνθήκες ζωής των ντόπιων όσο και διεθνή γεγονότα, όπως ο ισπανικός εμφύλιος.

Από το 1939 ως το 1963 θα ζήσει στην Αλεξάνδρεια. Επιδίδεται στη μελέτη του καβαφικού έργου, από την οποία θα προκύψει το σημαντικό του πόνημα Ο Καβάφης και η εποχή του, 1958. Τα κείμενά του για τον Καβάφη που θα ακολουθήσουν θα τα συγκεντρώσει σε έναν τόμο με τον τίτλο Ο πολιτικός Καβάφης. Το 1943 έγινε καθοδηγητικό στέλεχος του Ελληνικού Απελευθερωτικού Συνδέσμου και την ίδια περίοδο γνώρισε τον Γιώργο Σεφέρη.

Εγκαταλείποντας οριστικά την ποίηση μετά τον πόλεμο, θα εκδώσει πολλές συλλογές διηγημάτων, Αλλόκοτοι άνθρωποι και άλλα διηγήματα, Προτελευταίος αποχαιρετισμός και το ισπανικό ορατόριο, Ο Απρίλης είναι ο πιο σκληρός, Ο ύπνος του θεριστή και άλλα διηγήματα, Στον κάβο και άλλα διηγήματα, τη νουβέλα σταθμό στην τεχνική του Νουρεντίν Μπόμπα και την τριλογία που τον καθιέρωσε, τις Ακυβέρνητες πολιτείες (Η Λέσχη 1961, Η Αριάγνη 1962, Η νυχτερίδα 1965).

Η τριλογία του, στην οποία αποτύπωσε τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής κατά τον πόλεμο, αποτελεί ένα από τα ελάχιστα έργα στα οποία η πολιτική οξύνοια και η μαρξιστική τοποθέτηση συναιρούνται με τις νεωτερικές τεχνικές, σε ένα μυθιστορηματικό κείμενο μεγάλων αξιώσεων.

Το 1961 διαγράφηκε από το Κ.Κ.Ε., επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει το έργο του Η Λέσχη, που είχε εκδοθεί λίγο νωρίτερα. Το 1963 έφυγε για την Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του. Σημαντική ήταν η συμβολή του στην έκδοση του περιοδικού Συνέχεια, που συσπείρωνε όλη την αριστερή διανόηση. Μετά την κήρυξη της δικτατορίας του Παπαδόπουλου έγινε μέλος του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου. Το 1969 εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε. εσωτερικού και ένα χρόνο αργότερα πήρε μέρος στη σύνταξη του αντιδικτατορικού τόμου 18 Κείμενα με το διήγημα Αλλαξοκαιριά. Συμμετείχε επίσης στον τόμο Νέα Κείμενα, 1970 και στα Νέα Κείμενα 2.

Ο Τσίρκας πέθανε από ανεύρυσμα στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο σε ηλικία 69 χρόνων και η νέα του τριλογία, την οποία εγκαινίασε το 1976 Η Χαμένη άνοιξη, παρέμεινε ανολοκλήρωτη.

Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Βιογραφίας για το έργο του Ο Καβάφης και η εποχή του, 1959 και με το Βραβείο Κριτικών και Εκδοτών της Γαλλίας για τις Ακυβέρνητες Πολιτείες, 1972. Τα έργα του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος.

Ποίηση
Τα ποιήματα 1996

Πεζογραφία
Νουρεντίν Μπόμπα 1957
Ακυβέρνητες πολιτείες.
1. Η Λέσχη 1961
Ακυβέρνητες πολιτείες.
2. Η Αριάγνη 1962
Ακυβέρνητες πολιτείες.
3. Η νυχτερίδα 1965
Τα ημερολόγια της τριλογίας «Ακυβέρνητες πολιτείες» 1973
Η χαμένη άνοιξη 1976
Τα διηγήματα 1978

Μελέτες
Ο Καβάφης και η εποχή του 1958
Ο πολιτικός Καβάφης 1971

Μεταφράσεις
ΠΙΕΡ ΖΑΝ ΖΟΥΒ, Στα βαθιά χρόνια 1969

Βιβλία για τον Στρατή Τσίρκα
ΧΡΥΣΑ ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ, Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες του Στρατή Τσίρκα και η κριτική 1980
ΧΡΥΣΑ ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ, Στα ίχνη του Στρατή Τσίρκα.

Λεύκωμα
Χρονολόγιο 1985.

Πηγή: http://entertainment.in.gr/html/ent/757/ent.79757.asp

Verse Monkey!

Παρασκευή, Μαρτίου 05, 2010

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.


Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα, οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην, ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ. Π. Καβάφης

Δέησις


Ας διαβάσουμε αυτό το ποίημα με τίτλο "Δέησις", του αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Πέτρου Φωτιάδη-Καβάφη, του μεγαλύτερου έλληνα ποιητή. Και ας προσπαθήσουμε μέσα στην τέχνη να βρούμε παρηγοριά, επειδή οι μέρες είναι δύσκολες για την ψυχολογία όλων μας. Η Ελλάδα μας, ενέδωσε στους ξένους κι άνοιξε τις πόρτες διάπλατες για να μπουν και να μας διευθύνουν. Σκεφτείτε: Ούτε στο ίδιο μας το σπίτι δεν θ' ανοίγαμε την πόρτα διάπλατη στους συγγενείς. Όσο αγαπητοί κι αν ήταν. Γιατί να τούς δώσουμε δικαιώματα; Μόνοι μας έπρεπε να φροντίσουμε και τα της χώρας μας και οι εταίροι μας πολύ λίγα να ξέρουν. Μας κάνανε όμως "μπάτε σκύλοι αλέστε" και ιδού το δάχτυλο της Αφροδίτης υψώνεται. Ιδού το ξεπούλημα του Παρθενώνα, προτείνεται. Ιδού οι απειλές για τα νησιά μας, επισείονται... Δέησις, λοιπόν.

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.
Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και νάν’ καλοί καιροί

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ αυτί.
Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.

Κ. Π. Καβάφης

Τώρα, θυμηθήκαμε και ένα άλλο ποίημα του Καβάφη, εκείνο που μιλά για τους "πολιτικούς αναμορφωτές". Είναι μάλιστα πολύ επίκαιρο! Θα το αναζητήσουμε και θα το παραθέσουμε στην αμέσως επόμενη ανάρτησή μας. V.M.!

Πέμπτη, Μαρτίου 04, 2010

Χαϊκού με τίτλο


Ιδέα

κόρη του νου μου
στα πορφυρά εντός μου
με την πληγή σου

Ο Έρωτας

αν και βασιλιάς
χόρτασε με χλευασμούς
όντας παράφρων

Κόκκινο του πάθους

μέχρις εσχάτων
γενναία πάλη, πάλι
σ’ αιχμαλωτίζω



Γκιώνης

μες στις ρωγμές μου
απόηχος ονείρου
πουλί μονάχο

Στην ξενιτεμένη μου

ζω και σου γράφω
να διαβεί η ψυχή μου
για να σε φτάσει

Κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου

σαλπίζω Mantras
η αγάπη με σπρώχνει
θα σε ξυπνήσω;

Παναγιώτα Ζαλώνη

Τρίτη, Μαρτίου 02, 2010

Μελίνα Μερκούρη, πού είσαι τώρα;


Χάθηκαν οι μεγάλοι και οι σπουδαίοι; Σε ποιων πολιτικών τα χέρια βρισκόμαστε; Πού είναι μια Μελίνα Μερκούρη να φωνάξει; Κυρίες και κύριοι, να προσέχουμε να μη στενοχωριόμαστε, γιατί μπορεί να αρρωστήσουμε.

Verse Monkey!

Δευτέρα, Μαρτίου 01, 2010

Στον σταθμό του τρένου


Ομίχλη σκέπασε και πάχνη,
του τρένου ετούτον τον σταθμό
και σαν τυφλός ο κόσμος ψάχνει
τον συγγενή του ή τον γνωστό.
Λες και στα σύννεφα βαδίζουν,
άντρες, γυναίκες και παιδιά,
κάποιοι γελούν και κάποιοι βρίζουν,
κάποιοι δεν βγάζουνε μιλιά.

Άλλοι αναχωρούνε κι άλλοι φτάνουνε,
άλλους βρίσκουν οι άλλοι κι άλλους χάνουνε.

Σε μια θαμπή φωτογραφία,
στον ίδιο ετούτον τον σταθμό,
είμαι με μια ξανθή κυρία,
κι οι δυο θλιμμένοι στον φακό.
Έχει στον ώμο της μια τσάντα
κι είναι παράξενα σκυφτή,
βαστώντας μου το χέρι πάντα,
απόμακρη και σκεφτική.

Άλλοι αναχωρούνε κι άλλοι φτάνουνε,
άλλους βρίσκουν οι άλλοι κι άλλους χάνουνε.

Έξω απ’ το πλάνο, ήρθε το τρένο
και μες στο πλάνο έμεινα εγώ,
αυτή πια ζει με κάποιον ξένο
κι εγώ πια ζω χωρίς να ζω.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Σάββατο, Φεβρουαρίου 27, 2010

Θεία Λειτουργία στην Αγιά Σοφιά


Την είδηση μάς την στέλνει ο συγγραφέας-ποιητής κ. Νίκος Μπατσικανής:

Η Αγιά Σοφιά, στην Πόλη, θα ξαναλειτουργήσει στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, μετά από 557 χρόνια. Τη μέρα εορτασμού της του Θεού Σοφίας, μαζί με την Αγάπη, την Πίστη και την Ελπίδα, οι οποίες συνεορτάζουν, ας μας φωτίσουν όλους και ιδιαιτέρως όσους εμπλέκονται στην τελετή, προκειμένου αυτή να αποτελέσει αφετηρία για την ομαλή επαναλειτουργία όλων των μνημείων της Χριστιανοσύνης, στις αλησμόνητες ελληνικές πατρίδες, σε όλο τον Κόσμο.

Πήραν την Πόλη πήραν την, πήραν τη Σαλλονίκη.
Πήραν και την Αγιά Σοφιά το μέγα μοναστήρι.
Πο ’χει σαρανταδυό ‘κλησιές κι εξηνταδυό καμπάνες.
Κάθε καμπάνα και παπάς κάθε παπάς και ψάλτης. (Ήπειρος)

Ν’ ανέβαινα πολύ ψηλά, ψηλά να πά’ στα ουράνια.
Να διω την Πόλ’ πώς καίητι, τα κάστρα πώς ρημάζουν.
’Πο μια μερια ν’ ιδείν φωτιά, την άλλ’ χάρος την δέρνει.
Τα μοναστήρια καίγουντι κι οι εκκλησιές χαλιούντι.
Πήραν μανάδες με παιδιά και πεθερές με τσ’ νύφες.
Πήραν μια χήρα παπαδιά με δυο με τρεις νιφάδες. (Μάλγαρα Ανατ. Θράκης)

Να ’μαν δεντρί στη Βενετιά, χρυσή μηλιά στην Πόλη
και κόκκινη τριανταφυλλιά, μέσ’ τους επτά ουράνους.
Ν’ ανέβαινα να βίγλιζα την Πόλη πως τουρκεύει.
Πόλη μου για δεν χαίρεσαι, για δε βαρείς παιγνίδια;
Το πώς μπορώ να χαίρομαι και να βαρώ παιγνίδια;
Μέσα με δέρνει ο θάνατος, ν’ όξω με δέρνει ο Τούρκος
Κι απ’ τη δεξιά μου τη μεριά, Φράγκος με πολεμάει. (Καππά Καρδίτσας)

Verse Monkey!

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 24, 2010

Δικτυακή γιορτή


Τον έρωτα ποτά κερνώ
και έτσι μονάχος ξεπονώ.
Στην δικτυακή γιορτή μου
Θα θελα να ’σουνα μαζί μου.

Μεταλλικής κιθάρας ήχος,
η φωνή σου μου θυμίζει.
Χώρος μοναξιάς, ο κήπος
ξέχασε πώς να ανθίζει.

Δεν θέλω να θυμάμαι
το φιλί της αμαρτίας.
Δεν θέλω να φοβάμαι
την χαρά της νοσταλγίας.

Με τη βροχή το διάλεξες
να πάρεις την χαρά μου,
και ούτε που φοβήθηκα
μη σβήσουν τα όνειρά μου.

Χθες σε είδανε σκυφτή, να περπατάς σε άδειο δρόμο
Έψαχνες λέει μυστικά τον εαυτό σου μόνο.
Ήτανε τα θολά νερά του δρόμου συντροφιά σου
Θυμήθηκες πόσο αγαπάς, το χθεσινό ερωτά σου.

Η επιθυμία ενσωματώνει ηδονή,
Ακόμη κι όταν το σκάσει από κει.
Έκανες γιορτή, ένιωσες ντροπή.
Αντάλλαξες αγάπη για τροφή
Και τώρα…
μια νύχτα έζησες…
…μόνο αυτή.

Τον έρωτα ποτά κερνώ
και έτσι μόνος μου μιλώ.
Στην δικτυακή γιορτή μου
Παρέα έχω την φωνή μου.

Δημήτριος Ζ. (Blog)

Σκέψη, η πολεμική μας τέχνη


Όταν καταφέρουνε την φαντασία μας σε καλούπι να βάλουν…
αυτό ήταν σβήσαμε.
Ακροβάτες που στο πάτωμα έρπονται σαν φίδια.

Όταν η αντιδραστική μας σκέψη αποβουτυρωθεί, τότε…
θα πονέσουμε.
Η γιορτή μας πλέον θα έχει μόνο ένα στόχο, να τελειώσει.

Ίσως για αυτό να χρειάζεται να παραμένεις νέος όσο μπορείς
το πάθος να περισσεύει.
Κάθε που νυχτώνει, με θυμό να κοιμάσαι, θυμωμένα όνειρα να βλέπεις.

Ίσως έτσι είναι, ίσως.
Σκέψη, η πολεμική μας τέχνη.

Δημήτριος Ζ. (Blog)

Δεν προσμένω ως τον ωκεανό να φθάσω


(Από τα "Τρίστιχα δεμένα σε διαφορετικά ηχικά σχέδια").

Δεν προσμένω ως τον ωκεανό να φθάσω.
Ίσως όμως να τον ονειρευτώ.
Πάντα ο Μορφέας είναι γενναιόδωρος.

Κρίμα τα όνειρα
Τα χρόνια της σποράς δεν πάτσισαν
Με της συγκομιδής την ευτυχία.

Φωτογραφίζω το πρόσωπό σου χλωμό
Με τη μάσκα του θανάτου
Που του φόρεσαν.

Κρύβομαι μέσα στα σπλάχνα
Ενός όνειρου που ζωγράφισα
Και σιγοκαίω μέχρι στάχτη να γεννώ.

Αξιών θρύψαλα…
Το μίσος το παράλογο,
Πώς να το αφανίσουμε;

Παναγιώτα Ζαλώνη

Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

Θέλω


Θέλω να σε κρατήσω,
για πιο στερνή φορά,
απ’ την κουρτίνα πίσω,
ο δρόμος καρτερά.

Θέλω να σού χαϊδέψω,
τα πλάνα χείλια σου,
θα φύγω, θα μισέψω,
μ’ όλη τη ζήλια σου.

Θέλω να ξέρεις πάντα,
πως δε με πρόδωσες
κι ό,τι έχω τώρα αβάντα,
εσύ μού το ’δωσες.

Θέλω να ’ρθείς κοντά μου,
όμως μη βιάζεσαι,
βάστα καλά ’δώ χάμου,
γιατί χρειάζεσαι.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21, 2010

Ξύδι πότισέ με...


(Από τα "Τρίστιχα δεμένα σε διαφορετικά ηχικά σχέδια")

Ξύδι πότισέ με, με χολή.
Μνήμες γλυκές θε να το κάνουν μέλι,
για την πίκρα μου.

Έλα γλάρε του δικού μου ωκεανού
Τα φτερά σου χαμήλωσέ τα.
Ουρλιάζω, δεν μ’ ακούς;

Χείμαρροι οι αρτηρίες μου
Κόκκινου ζεστού βελούδου
Με προορισμό την κοίτη της ζωής σου.

Πολύ αργά, ανωφέλετα τα χτυποκάρδια.
Τι να ψελλίσει, τι να πει ο στοχασμός;
Παγώνει πάνω στης νύχτας τα σκοτάδια.

Συνηθισμένη η ζωή μου
Φιλοσοφημένη δραματική υποταγή
Στο πεπρωμένο.

Παναγιώτα Ζαλώνη

Ο έρωτας


Έτσι, χωρίς αιτία,
πλημμύρισες με φως
και τα λευκά φτερά σου,
τον κόσμο αγκάλιασαν.

Κατάβαθα απορώντας,
πώς ευλογήθηκες,
τον ιερό σου ρόλο,
μ’ αγάπη δέχτηκες.

Έκτοτε ζεις στα νέφη,
με νέφη τρέφεσαι,
στα νέφη αποκοιμιέσαι
κι όλοι σε προσκυνούν.

Μέχρι και τ’ αγγελούδια,
σε σένα τρέχουνε,
να σε συμβουλευτούνε,
γιατί είσαι ο έρωτας.

Αρώτητα ανατέλλεις,
αξήγητα βυθάς,
χτίζεις χρυσά παλάτια
και μαύρα κάτεργα.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης