Verse Monkey!

Σπίθα άτακτη (χαϊκού)

2012-02-09T11:42:00.002+02:00

Αφιερωμένο στις ειρηνικές επαναστάσεις

Σπίθα άτακτη
Καραδοκεί στις στάχτες.
Επανάσταση.

Σπίθα άτακτη
που μεταλαμπαδεύει
την ανταρσία.

Σπίθα άτακτη.
Η στάχτη νεκροθάφτης
Την κυνηγάει.

Σπίθα άτακτη
πήγαινε γυρεύοντας.
Της ρίξαν νερό.

Σπίθες στη στάχτη.
Όνειρα κι οράματα
Επανάστασης.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κ. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κ. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Την Τρίτη η κηδεία του Νίκου Απέργη

2012-02-04T18:06:00.001+02:00

(Από το Fimotro)

Στις 4 το απόγευμα της Τρίτης, 7 Φεβρουαρίου, θα κηδευτεί από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, ο ηθοποιός Νίκος Απέργης, που απεβίωσε χθες βράδυ, σε ηλικία 64 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο.

Ο Νίκος Απέργης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Θέατρο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Eθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1969. Παράλληλα, από το 1982 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, ενώ βραβεύτηκε ως συγγραφέας για το θεατρικό έργο του «Σφουγγαράδες». Ασχολήθηκε με το θέατρο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Αθηναίων.

Δείτε αφιέρωμα στον Νίκο Απέργη, στο ιστολόγιό μας, Άρτον και Θεάματα!.

Πάολο Κοέλιο: "Κατεβάστε όλα μου τα βιβλία δωρεάν!"

2012-02-03T12:55:00.004+02:00

«Πειρατές όλου του κόσμου ενωθείτε και κατεβάστε όλα μου τα βιβλία δωρεάν!», αυτό προέτρεψε από το προσωπικό του ιστολόγιο ο διάσημος βραζιλιάνος συγγραφέας Πάολο Κοέλιο. Με αυτόν τον τρόπο ανακοίνωσε στα εκατομμύρια των αναγνωστών του ότι αποφάσισε να ακολουθήσει «ένα νέο και ενδιαφέρον σύστημα προώθησης των τεχνών» στο «The Pirate Bay» που θεωρείται παγκοσμίως ένας από τους δημοφιλέστερους ιστότοπους για το παράνομο "κατέβασμα" πολιτιστικών προϊόντων. Ο ίδιος μάλιστα υπογράφει στο τέλος του σημειώματός του ως «πειρατής Κοέλιο».

Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ενώ - ως συγγραφέας - θα έπρεπε κανονικά να υπερασπίζεται τα πνευματικά δικαιώματα, δεν του αρέσουν πολλά πράγματα που συμβαίνουν. Είναι, πρόσθεσε, ο τρόπος «με τον οποίο πρέπει να πούμε στη βιομηχανία ότι η απληστία δεν οδηγεί πουθενά».

«Οσο πιο συχνά ακούμε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, τόσο περισσότερο φλερτάρουμε με την ιδέα να αγοράσουμε το CD. Το ίδιο ισχύει και με τη λογοτεχνία. Οσο περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν πειρατικά ένα βιβλίο, τόσο το καλύτερο. Αν αρέσει η αρχή στους αναγνώστες, θα αγοράσουν ολόκληρο το βιβλίο την επομένη γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από το να διαβάζεις ένα μεγάλο κείμενο στην οθόνη ενός υπολογιστή» κατέληξε.

Πηγή: Enikos.Gr

Μυστικό της βροχής

2012-01-25T13:48:00.003+02:00

Μυστικό της βροχής.

Εσύ ξέρεις τα βήματα σου,
πάντα ανάμεσα σε χρωματιστά χείλη.

Η μόνη απάντηση που θα πάρεις είναι
ότι δίνεις καλό φαΐ στα περιστέρια.

Συνέχισε να δίνεις τροφή,
αυτό σε κάνει πιο δυνατό Λέοντα
μέσα στο παιχνίδι

Είναι τόσο αργά για εμένα
Μαύρο και άσπρο
Βροχή που γεννήθηκε
για εμένα
Μαύρο και άσπρο γράφω ΠΙΑ τα μυστικά της.

Εσύ ποτέ δεν θα μάθεις
ούτε θα αισθανθείς
το μαύρο και άσπρο
Μυστικό της βροχής.

Ευαγγελία Ουρανίτσα

Σελίδα της ιδίας στο Stixoi.info
Κανάλι της ιδίας στο You Tube

Ντίνος Χριστιανόπουλος - Εναντίον

2012-01-25T13:38:00.002+02:00

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων

2012-01-24T19:02:00.003+02:00

(Από το: NAFTEMPORIKI.GR)

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979), με τον τίτλο «Εναντίον».

Σχόλιο του Verse Monkey!:

ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΝΤΙΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΕ, ΠΟΙΗΤΗ... Επιτέλους, η πιο ηχηρή απάντηση δόθηκε! Απάντηση ενός αληθινού καλλιτέχνη, απέναντι στα μερμήγια. Στα θλιβερά, ποταπά και αχρεία μερμήγκια που αιώνες κατατρώγουν και υποσκάπτουν, άλλοτε δόλια κι άλλοτε εξ αμαθείας, τα θεμέλια του ελληνικού πολιτισμού και της διανόησης!

Φούστα κλαρωτή

2011-12-25T11:51:00.003+02:00

ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Χατζηδάκις
ΠΟΙΗΣΗ: Αλέκος Σακελλάριος

Τσιγγάνα κάτσε δίπλα μου και τα χαρτιά σου ρίχ’ τα
και τα βοτάνια πούλα μου,
ένα ζητάω να μού πεις, που θα σε βρω την νύχτα,
τσιγγάνα γυφτοπούλα μου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Τ’ άστρα διαβάζεις τ’ ουρανού και τις γραμμές στο χέρι
σαν τις παλιές τις μάγισσες,
μα να διαβάσεις μια καρδιά δεν το ’χεις καταφέρει,
καρδιά που εσύ τη ράγισες…
Τι το θέλεις τι, το γαρύφαλλο στ’ αφτί;

Με λεπτομέρειες πολλές σ’ όλους μας λες τη μοίρα,
με τη μεγάλη πείρα σου,
μα κι αν τη μοίρα μας μάς λες, δεν ξέρεις κακομοίρα
ποια θα ’ν’ εσένα η μοίρα σου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Σού το ’χω πει από καιρό, άσε τα μού ’πες-σού ’πα,
τα κόλπα σου τα χίλια σου,
πέτα τον Ρήγα τον καρό, πέτα την Ντάμα κούπα
και δώσε μου τα χείλια σου…
Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ’ αφτί!

Ραμπάμπα – Φώτης Αγγουλές

2011-12-22T07:41:00.003+02:00

Άκου, περνάνε τα ταμ-ταμ, με συνοδεία ραμπάμπας.
Σοφέ, που σ’ αποτύφλωσε το λίγο φως της λάμπας,
τίναξε απ’ τα γένια σου της έρευνας τη σκόνη,
κι άντε ξοπίσω τους κι εσύ, στο δάσος που στοιχειώνει,
να δεις το αμέρωτο στοιχειό, την πιο γλυκιά σου πλάνη,
που απόψε μέσα στων πυρσών τις φλόγες θα πεθάνει.

(Από τη μελέτη «Φώτης Αγγουλές» του Γιώργου Σιδέρη).

28 Iούνη 2011

2011-12-21T22:01:00.001+02:00

Μπροστά στο σύμβολο, το αιώνιο σύμβολο…
Πίνδος, Κορυτσά, Καλπάκι, Χειμάρα,
τα μάτια λαμπυρίζουν, οι ψυχές ορθώνονται, πλαταίνουν
έτοιμες να αγγίξουν τον ουρανό.

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ φωνάζουν οι απόγονοι των Λακεδαιμονίων.
Ή ταν ή επί τας…
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…

Ξάφνου, ορμούν οι βρυκόλακες του Ίψεν.
Μια σπρωξιά, αρκετή και μετά…
Μετά τα πλεμόνια καίγονται,
ο κόσμος χάνεται κάτω απ’ τα πόδια σου…
Συνειδητοποιείς το πεπερασμένο της ύπαρξής σου.

Ξυπνάς και βρίσκεσαι κάτω. Κάτω απ’ τα σκαλιά, στα πλακάκια.
Φωτιές ανάβουν, αχός βαρύς.

Μια μουσική, χαμένη απ’ τα βάθη των αιώνων,
σου υπενθυμίζει το χρόνο και τον τόπο.

Αγκαλιάζεις το σύντροφο, χορεύεις,
υψώνεις τα χέρια, τα κορμιά αγκαλιάζονται,
οι ψυχές ενώνονται.

Χτυπήστε, χτυπήστε κι’ άλλο,
χτυπήστε δυνατά, εμείς εδώ θα μείνουμε,
δεν πάμε πουθενά.

Τα πρόσωπά μας ήταν άσπρα.
Τα προσωπεία ήταν μέσα...

Αλεξάνδρα Τράγκα
28/6/2011

Yael Naim - Lonely

2011-10-30T11:23:00.002+02:00

Τα ρομπότ του συστήματος

2011-10-24T15:47:00.004+03:00

Στο τρυπάκι του κόσμου, δε θα ζήσω
στον ίλιγγο της πλήξης με δείχνουν
στα πεζοδρόμια, στολές σιδεροφόρες
κόκκινος τα βράδια ο ουρανός,
μπουκάλια και εκρήξεις
των θυσιασμένων σαν παίρνουν
κλαίγοντας οι μυροφόρες.

Μηχανή και στροφή της αδικίας,
στο τέρμα τα κοντέρ,
γκλομπς χτυπούν τυφλά, εγκεφαλικά,
άβουλα κράνη,
συγκέντρωσης στρατόπεδα με ηλεκτροφόρα αμπέρ,
της επανάστασης τα δάκρυα,
εμπρός σε θωρακισμένο δρεπάνι.

Μεταγλωττισμένη ιστορία,
δημαγωγίες και φτηνές ονειρώξεις,
σ’ ένα πορνό σύστημα, με αέρια στα πνευμόνια
η αρετή τώρα βάφτηκε,
με όξινες όψεις
και οι ματάνθρωποι, δε δείχνουν
καμία συμπόνια!...

Πέτρα, πλατεία και οργή, ανακοπή
και αναπνευστήρας
εκείνοι που πήραν τα αργύρια,
κομπάζουν στα μπαλκόνια,
μα ολόκληρος ο κόσμος γίνηκε,
φλεγόμενος αναπτήρας
κι οι καρδιές έγιναν κι αυτές, κόκκινα μπαλόνια!...

Αργύρης Ντεγκούδης

Το τέρμα τ’ ουρανού

2011-10-20T12:13:00.006+03:00

Δώσε χρόνο στον τρελό
να απαρνηθεί την τρέλα.
(μου) έρχεται (μου) έρχεται,
τώρα που μαγειρεύω,

Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝΟ,
ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΩ.
Σαν θα ’ρθει η μέρα που θα δει
την τρέλα να θερίζει
την άσχημη ζωή που τονε ταλανίζει
Απλά θα πάψει να γκαρίζει.

Χα (χα) χα χα
ΤΟΝ ΓΑΪΔΑΡΟ ΘΩΡΩ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ
Πόσα παράξενα θα δει,
Πόσα θα κουβαλήσει
Αυτά του φτιάχνουν την ζωή
Τον οδηγούν στο να μην δει.

Και είναι ο λ ο ι ευτυχείς.

Και είμαστε όλοι ευτυχείς !!

Τα γαϊδουράκια πλήθυναν
Και είναι δυς στοιχισμένα

(ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΑ)

Τους κόψαμε το γκάρισμα
Κι άρχισαν τα στιχάκια.

ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΖΟΥΝ,
Όπως,
ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΕΓΩ,
ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΡΠΑΖΟΥΝ.

Αστόχησα και έχασα
το δώρο που μου τάζαν,
και τώρα αναδεύομαι
στη χύτρα του χαμού.

Μαζί με τους παλιόφιλους
μες στη φωτιά κοχλάζω,
θυμήθηκα πως έμοιαζε
το τέρμα τ' ουρανού.

Ευαγγελία Ουρανίτσα

Σελίδα της ιδίας στο Stixoi.info
Κανάλι της ιδίας στο You Tube

Τηλεγράφημα του Πρακτορείου Reuters υποδηλώνει την κατοχή της χώρας μας

2011-10-20T10:43:00.004+03:00

Παραθέτουμε αυτολεξί το τηλεγράφημα του Πρακτορείου Ρόυτερς, αναφορικά με την εποπτεία της Ελλάδας από τους ξένους:

«Πρέπει να βρούμε κάποιον που να μιλάει τη γλώσσα τους, αλλά να μην είναι με την πλευρά των Ελλήνων. Είναι σίγουρο ότι θα αντισταθούν».

Και η πρότασή μας: ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΤΕ! ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΤΕ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ! «Ο καθείς και τα όπλα του», έλεγε ο Ελύτης! Κάποιοι έχουν ΠΕΤΡΕΣ για όπλα! Και να είστε σίγουροι: Όλα τα όπλα αγιάζονται, ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Κισσός η αντίσταση

2011-10-20T10:24:00.003+03:00

(αφιερωμένο – και πάλι- στις εξελίξεις των ημερών...)

Κισσός η αντίσταση
αναρριχάται
ξεκολλώντας απ’ το χώμα
κι ο μίσχος της λιοντάρι
βρυχάται στη σάπια σπορά
που ορέγεται να μαυρίσει
και το γαλάζιο του ουρανού.

Κισσός
απλώνει τα φύλλα της
στους αδούλωτους κήπους
περνώντας μέσα
απ’ τις κοιμώμενες
σκουριασμένες αλυσσίδες τους.

Και να
που τροχίζει τα νύχια
του ασκητικού κορμιού της
στην αλήθεια του Ήλιου
που κάθε μέρα
την τρέφει
και να
που αλείφει
το πεινασμένο κορμί της
με τη χλωροφύλλη της θυσίας.

Κισσός στις κορφές
αναρριχάται και κεραυνοί
με λύσσα της χτυπούν
γιατί οι κεραυνοί
δε δίνουν δεκάρα
για τις πεδιάδες
που δεν ξέρουν τίποτα
από θέα.

Κισσός μπολιάζει
την αναρριχώμενη επανάστασή της
στις καρδιές των ανθρώπων
γιατί αν δεν αλλάξουν οι καρδιές
δεν ανατέλλει ο κόσμος.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Λεηλασίες

2011-10-15T11:21:00.003+03:00

Ήταν τα χάδια σου
πάνω στο σώμα μου
λεηλασίες.
Ηταν πράξεις σου
μέσα στη μνήμη μου
απελπισίες.

Με κρύα αγάπη
μή μ’ ακουμπάς
ψεύτικοι οι ήλιοι σου
και με πονάς.

Ήταν τα μάτια σου
πάνω στα μάτια μου
βεγγαλικά.
Ήταν λέξεις σου
κρύα παγάκια και
δανεικά.

Μην με τυλίγεις
ψεύτικους κόσμους
μην μου χαρίζεις
αφού ότι κι αν κάνω
μετά θα φύγεις.

Λεηλασίες
είναι οι προθέσεις σου
κι ολες οι σχεσεις σου
απελπισίες.

Ελένη Χατζηπουλίδου

Δείτε το ποίημα στο Facebook
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της ιδίας

Η επανάσταση δεν έγινε...

2011-10-13T13:21:00.004+03:00

Στο δρόμο τ’ αυτοκίνητα κυλάνε,
σαν ένας χείμαρρος ορμητικός,
θλιμμένα τα ραδιόφωνα μιλάνε
κι ύστερα πέφτει, Θε μου, ο γενικός.
Αναρωτιέσαι σιγανά, «τι να ’ναι»
κι αρχίζει να σε πιάνει πανικός,
στο διπλανό διαμέρισμα πεινάνε,
μα τώρα πια και συ ’σαι νηστικός.

Ποιος φταίει για τούτη την κατάσταση;
Θέλεις να κάνεις επανάσταση! Όμως…

Λουφάζεις τυλιγμένος στην κουβέρτα,
τη χιλιομπαλωμένη, την παλιά,
φοβάσαι του χιονιά τα σούρτα-φέρτα,
όπως το γκρίζο χρώμα στα μαλλιά.
Φωνές απέξω, ταραχές αβέρτα,
κοιτάς από τις γρίλιες. Κιχ! Μιλιά!
Ο γείτονάς σου βγαίνει με μια μπέρτα
και τον πυροβολούνε στα σκαλιά.

Ποιος φταίει για τούτη την κατάσταση;
Κάποιοι σηκώνουν επανάσταση! Όμως…

Μετράς τα λόγια, σκέφτεσαι τον νόμο,
δηλώνεις ήσυχος, νομοταγής,
κάνεις για φίλο σου τον αστυνόμο
που ξάπλωσε πεντέξι καταγής.
Αδιάφορα σηκώνοντας τον ώμο,
μπαίνεις ξανά στ’ αμάξι κι οδηγείς,
θυμώνεις με των ντουφεκιών το φλόμο
και μ’ όλους τους αδούλωτους της γης.

Ποιος φταίει για τούτη την κατάσταση;
Πότε θα κάνεις επανάσταση; Βλάκα…

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Τάιζε την πανσέληνο παγωτό χωνάκι

2011-10-13T07:42:00.006+03:00

Τάιζε την πανσέληνο παγωτό χωνάκι,
Και συνέχισε να παίζει σκάκι.
Το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα
Το τελευταίο λεπτό της σκέψης της βουβής
Είπε:
– τελείωσε !!
(και πάει να βρει ελπίδα)

– Λες να ’ναι που καθότανε σε κάθισμα μεγάλο;
– Λες να ’ρθε η ώρα απ’ το θρόνο της να βγει;

Η ελπίδα, ο φόβος και η ανία, ανάμικτα συναισθήματα,
Όλα σε μια στιγμή!

– Μήπως αστόχησε και έχασε το ρήμα;
– Όχι !!!!
Είναι η ελπίδα για την θεραπεία του καρκίνου.
Ο φόβος για την πύρινη έκρηξη ακρίδας
Η ανία προσώπων άδειων:
Αδίστακτους αξιωματικούς, υπνωτισμένους στρατιώτες, Άραβες στα χρηματιστήρια.

– ΞΥΠΝΑ !!!!!!!!!!!!!! Πριν βγάλει μουστάκι η Μόνα Λίζα !!!!!!!!
Να ξέρει, να μάθει ότι η πριγκίπισσα bar-berry συμφωνία έκανε με το por-tiery
Ssssssssssssssssss
Να περάσει μια στιγμή στην δύση να δει στην σκέψη της τι έχει ξεχειλίσει.

Σαν δει ότι το γάλα χύθηκε από το μπουκάλι
Πες της: – να πάρει με μια κίνηση απλή το άλλο το γεμάτο το μπουκάλι.

Ευαγγελία Ουρανίτσα

Σελίδα της ιδίας στο Stixoi.info
Κανάλι της ιδίας στο You Tube

Έγκλημα

2011-10-09T19:03:00.004+03:00

Στίχος: Σταυρούλα Καστρίνη
Μουσική: Αλέξης Σαριγιαννίδης

(Το τραγούδι αυτό γράφτηκε κατά των ναρκωτικών το 2005. Σε εκδήλωση του ΟΚΑΝΑ βραβεύτηκε την ίδια χρονιά).

Κάποιοι, κάπως πώς βολεύονται να σ’ αποδυναμώνουν
και να σού ρίχνουν κόκκαλο, σαν σκύλο να σε δουν.
Βουλιάζεις, κάτω σέρνεσαι κι εκείνοι καμαρώνουν
και να ’σαι υποχείριο στην πρέζα, επιθυμούν.

(Ρεφρέν)
Έγκλημα ανοργάνωτο, ρισκάρεις και ορμάς,
σε δρόμους μ’ αδιέξοδα ζεις και παραπατάς.
Δεν είσαι περιθώριο! Εσύ είσαι το μέλλον!
Δεν είναι η «άσπρη» που οδηγεί στο δρόμο των Αγγέλων!

Όπως τα τανκς τσακίσανε γενιές που αγωνιστήκαν,
τα όνειρά σου, πάτησαν στο δρόμο σαν κλαριά,
κι οι τύποι ατσαλάκωτοι μες στη χλιδή τους μπήκαν
κι εσύ πληρώνεις μια ζωή για μια φτηνή μαγκιά.

(Ρεφρέν)
Έγκλημα ανοργάνωτο, ρισκάρεις και ορμάς,
σε δρόμους μ’ αδιέξοδα ζεις και παραπατάς.
Δεν είσαι περιθώριο! Εσύ είσαι το μέλλον!
Δεν είναι η «άσπρη» που οδηγεί στο δρόμο των Αγγέλων!

Δεν είν’ κατάλληλος καιρός να φτιάξεις συνειδήσεις
κι ούτε κανένας μας μπορεί να γίνει τιμωρός,
κοίτα όμως την πάρτη σου, κοίτα εσύ να ζήσεις
κι όλα στα ίσα τους θα ’ρθούν σαν έρθει ο καιρός.

(Ρεφρέν)
Έγκλημα ανοργάνωτο, ρισκάρεις και ορμάς,
σε δρόμους μ’ αδιέξοδα ζεις και παραπατάς.
Δεν είσαι περιθώριο! Εσύ είσαι το μέλλον!
Δεν είναι η «άσπρη» που οδηγεί στο δρόμο των Αγγέλων!

Η γλώσσα μας

2011-10-08T20:39:00.003+03:00

Επιμέλεια ανάρτησης: Γρηγόρης Κονιδάρης

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα (βιβλίο Γκίνες).

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft).

Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και ...στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Τόσες βοκαμβίλιες εκεί στον αψηλό μαντρότοιχο

2011-10-02T09:33:00.003+03:00

Τόσες βοκαμβίλιες εκεί στον αψηλό μαντρότοιχο τόσες παρθένες κόρες
αυτές των ματιών

η ζέστα βασανίζει το συμπέρασμα της μέρας είναι
κι η σκόνη μπουχός
που στέκεται πάνω στα ανοιχτά παραθυρόφυλλα και μοιάζει τα ωραία πεπαλαιωμένα

ένα δέκατο της ακοής και με μια υποσχετική εξόφληση του τραγουδιού που σβήνει
ο αέρας ψεύδεται
λιγοστός και γαλάζιος
ανοίγοντας το μυστικό του πέρασμα
για να φανεί η αθανασία…

Στρατής Παρέλης

Δείτε το ιστολόγιο του Στρατή Παρέλη

Δείτε τη σελίδα του Στρατή Παρέλη στο Stixoi.info

Αυτές οι ξένες αγκαλιές (Ηλίας Ανδριόπουλος - Θεοδώρα Μπάκα)

2011-09-30T21:35:00.005+03:00

Ποίηση: Μάνος Ελευθερίου.
Από τη Συναυλία του Ηλία Ανδριόπουλου στην Ολυμπία, το 2008.

Επιστολή Διαμαρτυρίας του Συνθέτη Ηλία Ανδριόπουλου προς την Ε.Ρ.Τ.

2011-09-30T09:33:00.009+03:00

Η παρακάτω επιστολή στάλθηκε από τον κ. Ηλία Ανδριόπουλο, έναν από τους πιο σημαντικούς κι αγαπημένους μουσικοσυνθέτες, στον Πρόεδρο, στον Διευθύνοντα Σύμβουλο και στο Δ.Σ. της Ε.Ρ.Τ., στις 26.9.2011:

Κύριε Ταγματάρχη (σ.σ. εννοεί τον γνωστό Διευθύνοντα Σύμβουλο κ. Λάμπη Ταγματάρχη)

Θα σας παρακαλούσα θερμά να έχω μια απάντηση στην εξής απορία μου. Με ποιανού εντολή δεν ακούγεται καθόλου η μουσική και τα τραγούδια μου από τα ραδιόφωνα της Ε.Ρ.Τ.;

Ακόμα, με ποιανού εντολή, τα Μουσικά Σύνολα της Ε.Ρ.Τ. με έχουν διαγράψει εντελώς ως συνθέτη και αρνούνται να παίξουν τους «Προσανατολισμούς», στην καινούργια και ολοκληρωμένη μουσική τους μορφή αν και εφέτος τιμούμε σαν χώρα, τον Οδυσσέα Ελύτη για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του.

Ποιος είναι εδώ ο ρόλος του Γενικού Διευθυντή Ραδιοφωνίας, Δημήτρη Παπαδημητρίου (σ.σ. ένας εξίσου σημαντικός μουσικοσυνθέτης), που όλο και περισσότερο παίζει, προβάλλει και διαφημίζει μέσω Ε.Ρ.Τ., χωρίς ντροπή, την μουσική του και την ευνοούμενή του κυρία Δάρρα (σ.σ. μια ιδιαιτέρως χαρισματική και πολύ γνωστή ερμηνεύτρια). Δυστυχώς, απ’ ό,τι φαίνεται, εδώ εντοπίζεται ο λόγος που κάποιοι καταλαμβάνουν θέσεις και εξουσιάζουν τον …έρμο τον πολιτισμό μας.

Επειδή αυτό το γεγονός του αποκλεισμού μου, εγείρει σοβαρό θέμα ηθικής τάξεως και υποκρύπτει, πέραν του προσωπικού φθόνου του εν λόγω κυρίου (σ.σ. κρίμα), πολιτικές παλιανθρωπιές – ο νοών νοείτω – και έχοντας υπ’ όψιν μου ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους που Διοικούν την Δημόσια Τηλεόραση και τα Ραδιόφωνά της (σ.σ. το γνωστό επιχείρημα όλων όσων νομίζουν ότι/ή και αδικούνται από τη Δημόσια Τηλεόραση) και …όχι κάποιο ιδιωτικό πολιτιστικό φορέα τύπου Ωνασείου, ελπίζω πως δεν θα με αγνοήσετε και θα απαντηθεί το ερώτημά μου.

Σε διαφορετική περίπτωση θα αναγκαστώ για λόγους αυτοσεβασμού, αλλά και αηδίας για αυτά που συμβαίνουν στο Ραδιομέγαρο, να απαγορεύσω εγώ από την Ε.Ρ.Τ. τη μετάδοση της μουσικής και των τραγουδιών μου.

Με τιμή,
Ηλίας Ανδριόπουλος

(Πηγή: Fimotro).

Σχόλιο δικό μας:

Αγαπητέ, κύριε Ανδριόπουλε,

α) Μην σπεύδετε να υποβιβάζετε σε αξία τους άλλους μουσικοσυνθέτες, διότι κανονικά θα έπρεπε να είστε αγαπημένοι μεταξύ σας, όπως λίγο παλιότερα οι Μίκης Θεοδωράκης και Μάνος Χατζηδάκις. Τώρα εσάς έχουμε στο προσκήνιο – ο Μάνος λείπει κι ο Μίκης σάς επιτρέπει χώρο – και σας θέλουμε μαζί και σε ευγενή άμιλλα. Όχι τέτοια, όχι τέτοιες εκφράσεις δηλαδή.

β) Η κυρία Δάρρα είναι εξαίρετη. Τελεία και παύλα επί αυτού.

γ) Έχετε απόλυτο δίκιο όταν λέτε ότι η Ε.Ρ.Τ. σας «κόβει». Πράγματι, αυτό το έχουμε κι εμείς παρατηρήσει, εδώ και καιρό. Πρόκειται για αδικαιολόγητη πράξη. Αυθαιρεσία. Έχετε δίκιο. Εκεί που χάνετε το δίκιο σας, είναι όταν χρησιμοποιείτε ως επιχείρημα ότι «δεν επιτρέπεται η Δημόσια Τηλεόραση να με αδικεί». Αυτό το επιχείρημα το λένε όλοι. Και οι καλοί, και οι άχρηστοι. Περιμέναμε από εσάς κάτι πιο ευφυές και λιγότερο τετριμμένο.

δ) Θυμηθείτε την προστριβή του εκλιπόντα Ίωνα Νταϊφά (που τώρα δεν τον θυμάται σχεδόν κανείς) με τον Μάνο Χατζηδάκι, στο Τρίτο Πρόγραμμα. Εκείνη η προστριβή είχε τελειώσει με μια πρόσκαιρη και χωρίς αντίκρυσμα νίκη του Ίωνα Νταϊφά, ο οποίος πέταξε στα σκουπίδια τα έργα του Μάνου!!! Αλλά για ιδέστε, αθάνατος ποιος έμεινε. Συνεπώς, παρατήστε τον κ. Ταγματάρχη και ασχοληθείτε με νέα έργα. Υπάρχουν αξιολογότατοι στιχουργοί/ποιητές, που σας περιμένουν με αγάπη και …αγωνία. Δείτε τους, κι αγνοήστε τους άλλους.

Προσεχώς ποίηση

2011-09-29T15:52:00.004+03:00

(Αφιερωμένο στους αγωνιστές, ιδίως των ημερών μας!)

Στην κάμαρα,
απεργία λέξεων
έξω, ένα αστέρι
που χαριεντίζεται με τη λίμνη
κι ένα σκελετωμένο χαμόγελο
που τόλμησε
το Όχι να πει
στα σκυλιά που αλυχτούν.

Κι ο ποιητής που ηλιαχτίδα
την πύλη της ησυχίας
διαβαίνει
το ποτήριο
μαζί με το μάρτυρα
να πιει.

Προσεχώς ποίηση.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου

2011-09-21T11:50:00.003+03:00

Αν ζούσε σήμερα ο Νίκος Γκάτσος, θα γιόρταζε τα εκατοστά γενέθλιά του. Είναι ίσως ο μόνος ποιητής που με εκφράζει απόλυτα... Θυμάμαι, μια φορά όλη κι όλη τον είχα δει, κι αυτό από μακριά... Στο Ηρώδειο, ήταν μια συναυλία... Μη με ρωτήσετε ποια - δεν θυμάμαι... Εκείνος, ω εκείνος, στις πρώτες σειρές κάτω-κάτω των καθισμάτων. Εγώ ψηλά κάπου. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, κάποιον πήγε να χαιρετήσει. Οι πιο πολλοί χαιρετούσαν εκείνον, μα κάποια στιγμή σηκώθηκε κι αυτός. Ποιον χαιρέτησε, δεν είδα. Ήταν ένας συμπαθέστατος άνθρωπος, αυτό θυμάμαι... Το παντελόνι του ανέβαινε αρκετά ψηλά, ψηλοκάβαλο στον έπακρο βαθμό. Σεμνός στους τρόπους, αθόρυβος, κι ας ήτανε στην πρώτη τη σειρά. Δεν ζει ο Νίκος Γκάτσος να πάω να τον βρω... Να μιλήσουμε μαζί για την ποίηση, πάνω από την τούρτα με τα εκατό κεράκια. Την τούρτα με τα εκατό κεράκια, που τώρα λαμπυρίζουν αλλού. Αχ, βρε Νίκο Γκάτσο, άσε να σού κάνουν αφιερώματα οι άλλοι. Εγώ δεν σού κάνω.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Όλοι σε λέγαν ευτυχή

2011-09-21T10:40:00.003+03:00

Tων παραπόνων εραστή
πριν να την κανεις «αρπαχτή»
γυρεύεις εξηγήσεις
απ' τον παλιό σου εαυτό
που χρόνια, σου έπαιζε κρυφτό
με κάλπικες ειδήσεις.

Σ' έστελνε στην αναμονή
κι ούτε μια στάλα υπομονή
δε σ' έμαθε να κάνεις…
γέμισε φύκια το μυαλό
κι είπε : «ανθρωπάκι από πηλό,
ζήσε, για να πεθάνεις».

Τον άκουγες καρτερικά
μια και δε ζούσαν μυστικά
τα φουσκωμένα λόγια…
αλάτι πίναν οι πληγές
και του σπετσέρη οι συνταγές
γυρίζαν τα ρολόγια.

Ήθελες, όμως, να σωθείς
δυο τέρμινα πριν τρελαθείς
και τρόπο αναζητούσες
σε θάλασσα ξερολιθιά
πως να βουτήξεις στα βαθιά…
εκδίκηση ζητούσες…

Έβαλες φίρμα στο γυαλί
μπήκες στου γιάπη το κελί
και έσπρωξες τη μπάρα…
όλοι σε λέγαν «ευτυχή»
μα είχαν μπερδέψει την ευχή
μαζί με την κατάρα.

Ακόμα μόνος σου μιλάς
συγχώρα μας, μάνα Ελλάς
που αλλάξαμε τα πλάνα…
λεύτερος είχα γεννηθεί
μα μου ’χε, η άνοιξη, κρυφτεί…
παλιοζωή… πουτάνα…

Κατερίνα Θεωνά

Δείτε τη σελίδα της Κατερίνας Θεωνά στο Stixoi.info

Δείτε το κανάλι της Χριστίνας Γεραλή, που φιλοξενεί το παραπάνω βίντεο, στο You Tube

Είσαι η άποψη των εξεγερμένων

2011-09-20T21:46:00.002+03:00

Καταβροχθίζεις την σελίδα μου σαν έναν ύμνο που στερέωσα απρόσμενα μες το διάστημα.
Σε φοβάμαι: είσαι η άποψη των εξεγερμένων.
Τα μάτια σου καίνε
Σαν τις φωτιές που ανάβουνε οι διαδηλωτές διεκδικώντας τα αργύρια που θα πληρώσουνε με θάνατο.
Πιο σκληρά μου λες, πιο σκληρά και θα σπάσουν τα όποια δεσμά σου.
Θα ακουστείς που φωνάζεις κραδαίνοντας την σπάθη την εκδικητική.
Το αίμα δες, το αίμα που κουρνελίζει πάνω στα λερωμένα σκαλοπάτια
Που σε παν' στων καθαρμών τον ουρανό.
Όταν καταλάβω τις αξίες σου θα κληρονομήσω τόσα φεγγάρια
Που μόνος μου κι έρημος θα διαβάζω τις ελευθερίας τα δρώμενα
Και θα μετέχω αυτής της ανακόλουθης ακολουθίας που είναι
Λειτουργία άλλων τόπων και άλλων καιρών...

Στρατής Παρέλης

Δείτε το ιστολόγιο του Στρατή Παρέλη

Δείτε τη σελίδα του Στρατή Παρέλη στο Stixoi.info

Κάψε τον ήλιο

2011-09-18T19:36:00.002+03:00

Σύνθεση-Ερμηνεία: Νόρα Νασιμπιάν
Ποίηση: Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ταξιδεύοντας

2011-09-18T16:01:00.002+03:00

Ταξιδεύοντας για έναν μεροκαματιάρη εγωισμό...
Οι χώρες περνούνε σαν εικόνες στο μυαλό σου αλλά ο ήλιος
Άμα τη εμφανίσει του, είναι νόμισμα μεγάλης αξίας.

Στα χαμηλά, τα φτωχά χωριουδάκια δίνουνε το δικό τους παρόν
Στον χρόνο και την ιστορία.
Κι εκείνα τα παράξενα τζαμιά όπως μολύβια
Καλοξυσμένα, μπηγμένα στην γόνιμη γη
Μαρτυρούν τον πανταχού παρόντα θεό τους.

Τρέχει για να προλάβει τι το αυτοκίνητο;
Εθνικοί δρόμοι, εθνικές μοναξιές.
Οικουμενικά λόγια, οικουμενική παράγκα που στάζει.
Στα παρκινγκ οι δεντροστοιχίες σου ψιθυρίζουν κάτι σε παράξενη γλώσσα.

Όταν βραδιάζει δυσκολεύονται οι αντωνυμίες να παν απ' το εγώ στο εμείς.
Συγκεντρώνω το μυαλό μου σαν αυτή την σιγανή ψιχάλα
Που ραντίζει το παρμπρίζ και ξυπνά το βλέμμα που νύσταξε.
Και ταξιδεύω ταξιδεύω όντας ο μέλλοντας γαμπρός μιας νύφης
που όλους μα όλους που θα 'ρθουν κοντά της θα προδώσει...

Τσεχία Πράγα 8.4.2011

Στρατής Παρέλης

Δείτε το ιστολόγιο του Στρατή Παρέλη κάνοντας κλικ εδώ.

Δείτε τη σελίδα του Στρατή Παρέλη στο Stixoi.info κάνοντας κλικ εδώ.

Βαρεμένη

2011-09-17T08:56:00.002+03:00

Πάντα διάλεγα τα κόκκινα
σαν έβγαινα με κεραυνό
να κάνω βόλτα

μου πήγαιναν τα κόκκινα
και δίπλα του καμάρωνα
σαν αστραπή!

Α ναι, και κόκκινο ασορτί κραγιόν
μα μου το έβγαζε
με τα φιλιά του!

Βαρεμένη με φώναζαν
γιατί με έρωτα ήμουν μπλεγμένη

θα σε κάψει, μου έλεγαν

δε χαμπάριαζα Χριστό
εγώ το είπα μια φορά!

«από κεραυνό θα πάω»

γι αυτό ποτέ δεν βγάζω
τα κόκκινα από πάνω μου

να μ’ έβρει έτοιμη
σαν θα ’ρθει η ώρα…

Πελαγία Σ. Κουκίδου

Δείτε τη σελίδα της Πελαγίας Σ. Κουκίδου (Αντικλείδι) στο Stixoi.info

Στον ίδιο δρόμο μόνοι

2011-09-14T05:55:00.003+03:00

Ήρθες στο φως μια Κυριακή χωρίς φεγγάρι
Διάλεξε σώμα η ψυχή για να βιράρει
κι όμως δεν ρώτησες πού φτάνει η ζωή όταν περνάει

Στο σκηνικό το στοιχειωμένο σου καράβι
και ένας φάρος που τα λάθη σου ανάβει
Την ανεμόσκαλα του χρόνου δρασκελίζεις σαν χαράζει

Κοιτάζεις πίσω τη στεριά που ξεθωριάζει
και το κορίτσι που μαζί σου δεν θα πάρεις
Πάντοτε θα' σαι μοναχός σ' αυτή την ρότα που σ' αλλάζει

Γίναν οι μέρες σκοτεινές σαν άγρια βράδια
Σέρνουν μακριά, ποτέ δεν πιάνουνε λιμάνια
κι εσύ γυρεύεις μια σκιά για να πιαστείς και περηφάνια

Ξάφνου μπροστά ένα νησάκι ξεχωρίζει
ίδιο μ' αυτό που στα σεντόνια ζωγραφίζεις
Ένας παράδεισος που ψάχνει η καρδιά όταν λυγίζεις

Τότε ξανά ο καπετάνιος ρότα αλλάζει
και το καράβι προς τα πίσω πια σαλπάρει
«Έχουν πληρώσει φίλε την επιστροφή», θα σου φωνάξει

Η προκυμαία πλησιάζει μα λυπάσαι
Όλοι σε ξέχασαν μ' ακόμα τους θυμάσαι
Τέλος και αρχή μέσα στην ίδια φυλακή, γιατί φοβάσαι;

Βάζεις στις πλάτες τη στολή που σου ταιριάζει
να ξαναγγίξεις τη στεριά όμως διστάζεις
κι ένα παιδί που μες στα μάτια σε κοιτά, πόσο σου μοιάζει

Θα' θελες να 'σουν ζωντανός να του μιλήσεις
Είσαι κοντά μα δεν μπορείς να το αγγίξεις
Κρύβει στους χάρτες του εκείνο το νησί μα θα γυρίσει...

Γιώργος Δημακάκος

Δείτε τη σελίδα του Γιώργου Δημακάκου (Φλοίσβος) στην ιστοσελίδα Stixoi.info

Δείτε το κανάλι της φίλης μας, Χριστίνας Γεραλή - όπου αναρτήθηκε το παραπάνω βίντεο - στο You Tube

Μοιρολόγι - Γρηγόρης Κονιδάρης, Παναγιώτης Τουμάσης

2011-09-13T14:40:00.002+03:00

Βελτιώσαμε το κλιπάκι (το παλιό αποσύρθηκε).

Θυμήσου τον Σεπτέμβρη - Σπανός, Παπαστεφάνου, Καρράς

2011-09-12T18:22:00.003+03:00

Χαρείτε αυτό το μοναδικό τραγούδι... Κι αν θα θέλατε να το απολαύσετε και με τη φωνή της Γιοβάννας - ύστερα από την υπέροχη ερμηνεία του Κώστα Καρρά που παραθέτουμε εδώ - επισκεφθείτε το κανάλι του χρήστη Kubarobebeka, που μας εντυπωσίασε με την εξαιρετική δουλειά του!

Κεμάλ - Αλίκη Καγιαλόγλου

2011-09-10T11:19:00.002+03:00

Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις
Ποίηση: Νίκος Γκάτσος
Ερμηνεία: Αλίκη Καγιαλόγλου

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκηπα, της ανατολής απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, που πίστεψε πως θ' αλλάξει τον κόσμο. Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη
μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι,
μουχλιασμένο το νερό.
Στη Μοσσούλη, στη Βασσόρα,
στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα
της ερήμου τα παιδιά.

Κι ενας νέος από σόι
και γενιά βασιλική,
αγροικάει το μοιρολόι
και τραβάει κατά 'κεί.
Τον κοιτάν οι Βεδουίνοι
με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει,
πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι
του παιδιού την αφοβιά,
ξεκινάν με λύκου δόντι
και με λιονταριού προβιά.
Απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη
κι απ' τη γη στον ουρανό,
κυνηγάν τον αποστάτη
να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη,
σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη
να του βάλει την θηλιά.
Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα
ήπιε εκείνο το πρωί,
πριν αφήσει στην κρεμάλα
τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες
μ' ένα κόκκινο φαρί,
στου παράδεισου τις πύλες
ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι-χέρι
κι είναι γύρω συννεφιά,
μα της Δαμασκού τ' αστέρι
τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα, σ' ένα χρόνο,
βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο
λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«Νικημένο μου ξεφτέρι,
δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι
πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα.

Εύα Κάσσιντυ - Το βαλς του Τενεσσί

2011-09-09T13:07:00.001+03:00

Εκτός εποχής

2011-09-08T14:47:00.001+03:00

Γκρίζα τα νέφη

2011-09-08T00:38:00.001+03:00

Σήμερα σ' ερωτεύτηκα ξανά

2011-09-07T21:20:00.002+03:00

Σήμερα σ' ερωτεύτηκα ξανά
και τα λόγια μου παγιδευτήκαν
στα δίχτυα των ματιών σου
και να φύγουν δε θέλουν
ούτε και μπορούν
κι από πόθο σπαρταρούν
σαν ψάρι που βλέπει τη θάλασσα
και θέλει να την κολυμπήσει απ’ άκρη σ’ άκρη.

Σήμερα σ' ερωτεύτηκα ξανά
κι έγινα φύλλο
και το θροίζει η αγάπη
και το κουνάει στις ριπές της
και το ταρακουνά
στον άγριο πόθο του φυσήματος
σαν όνειρο
που διαδηλώνει τη φωτιά του
στις λεωφόρους της πραγματικότητας.

Σήμερα σ' ερωτεύτηκα ξανά
και ξεχύνομαι στης τρέλας την πλαγιά
όπως πέφτει απ’ τα σύννεφα η βροχή
και το νερό από βουνοκορφή
και γίνομαι καταρράκτης
στην αγάπη μου να σε λούσω
εκεί να παίξεις, να τρέξεις, να κρυφτείς.
πίσω απ’ τις φυλλωσιές του έρωτα
κι εγώ ολοένα να σε βρίσκω
και να σ’ αγκαλιάζω.

Κι η πέννα κυλάει στο χαρτί
λέξεις γράφοντας για να σε πλησιάσει
μα η μορφή σου γίνεται καπνός
στο στερέωμα του έρωτα
και πάλι την κυνηγάω

σαν το μεγάλο ποίημα
που χρόνια τώρα προσπαθώ
να γράψω
μα δεν τα καταφέρνω.

Βασίλης Μ. Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Δικαίωσις - Κώστας Καρυωτάκης, Χρήστος Θεοφιλάτος

2011-09-02T20:30:00.001+03:00

Οι Κυριακές των Κυριακών

2011-09-01T05:28:00.003+03:00

Ποίηση: Πελαγία Κουκίδου
Δημιουργία βίντεο: Χριστίνα Γεραλή

Κανάλι στο You Tube

Σκόνη

2011-09-01T05:09:00.004+03:00

εκεί

Πως γίνετ’ η ανηφοριά
και θέλγει σα μαγνήτης
κρύφια με ζήλεψε τροχιά
και μ’ έριξε στη γη της.

Πικρό και μαύρο το πιοτό
στου Τάνταλου τα στέκια
οι κάμποι χόρτασαν στρατό
μα λείψαν τα τουφέκια.

Τα μονοπάτια ένας ιστός
με πιάνουν και τα βρίζω
κανείς δεν είν’ εδώ γνωστός
τα δέντρ’ αναγνωρίζω.

Τ’ αστέρια φέγγουν για πολλούς
μα σ’ έναν, σαν το χιόνι,
απ' όλους τους μοναχικούς
θα πέσει λίγη σκόνη.

Νύχτωσε κι άστρο μακρινό
κάπου σκορπάς τ’ ασήμι
κι η σκόνη αυτή που κουβαλώ
θα ’ναι απ’ το καλντερίμι.

Γίνε βροχή κι αν καταπιείς
τον κουρνιαχτό το γκρίζο
σ’ έρημες στράτες θα με δεις
πόσο γυμνός βαδίζω.

Ζάχος Κανταδόρος

Διαβάζω (Η ερωτική μας παιδεία)

2011-08-30T17:28:00.002+03:00

Διαβάζω Έλιοτ και Καρυωτάκη τα βράδια,
Μπρόντε και Ανεμοδαρμένα ύψη,
Κάφκα, Γιουνγκ, ακόμη και Μοράβια,
μα δεν ξεφεύγω από τη δική σου θλίψη!...

Παπαδιαμάντη διαβάζω κι Όνειρο στο κύμα
Λόρκα, Χεμινγουέη και ποίηση Καββαδία,
με ψαλμούς του Δαβίδ, σου ψιθυρίζω γύρνα
στων βιβλίων μας τη φωτιά, στην ερωτική μας παιδεία!

Σου διαβάζω σα να είσαι εδώ, Έγκλημα και Τιμωρία,
στίχους του Καβάφη και Ερωτικά του Λουντέμη
που σ’ αγάπησα τόσο διχόγνωμα, πάθος ή μωρία,
εσύ μικρή μου αλλοτινή, μούσα και ερωμένη…

Σου απαγγέλλω Σαίξπηρ, Άμλετ και Οθέλο
στου Εμπειρίκου σε ψάχνω, τον Μέγα Ανατολικό
σαν τον Ζορμπά να σε γευτώ ξανά, σε θέλω,
στου Σαντ τα κρεβάτια, μαζί σου να κυλιστώ!...

Χίλιες και μια νύχτες μέσα σου, μα είμαι ένας Δον Κιχώτης,
Εκατό χρόνια μοναξιά, δικάστηκα από Θεούς να ζήσω,
να ψάχνω χάρτινους ανεμόμυλους στον κοφτερό λαιμό της,
μικρή μου Αφροδίτη του έρωτα, πώς να σε λησμονήσω!...

Αργύρης Ντεγκούδης

Προμηθέας που μονολογεί

2011-08-28T13:08:00.002+03:00

Κάθε μέρα στα Τάρταρα
του κόσμου να δένομαι
απ’ τα είδωλα της ματαιότητας,
και να προκαλώ
πλυμένος στη γνώση και το βίωμα
τον αετό το σηκώτι να μού φάει
γιατί η ψυχή μου
ραμφίζει δρόμους
μέσα από τα κακοτράχαλα
μονοπάτια της υπομονής
στάλες για να βρει Αιωνιότητας.
Κι είμαι γώ ο Ηρακλής
που με λευτερώνει
γυρίζοντας και το άλλο μάγουλο
στον εχθρό
γιατί τα δεσμά του φόβου
τα έχω λιώσει
στα κρυμμένα μου χυτήρια.

Αχ, θυσία που θέλω να γράψω
στα πεζοδρόμια της ανθρωπότητας
ένα μικρό φτερό να βάλω
κι εγώ στο πλάσμα κείνο
που πλάστηκε για να πετάει
μα επέλεξε
τη βαρύτητα του χώματος!

Βασίλης Μ. Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Άσπλαχνες υποχρεώσεις

2011-08-21T22:02:00.003+03:00

Άσπλαχνες υποχρεώσεις
καπηλεύονται τις σκέψεις μου
ανελιππώς κι αδιαλλείπτως
κι ασύστολα φορολογούν
το χρόνο μου
με υψηλό συντελεστή,
κι από το πρώτο δευτερόλεπτο
μάλιστα- οι άκαρδες.

Ιερόσυλες ανάγκες
βεβηλώνουν
το ιερό της καρδιάς
τολμώντας να φορολογήσουν
ακόμη και το αίμα μου.

Προδοτικές μέρες
εισβάλλουν κατά κύματα
στην επικράτεια του χρόνου μου
γλυκοκοιτάζοντας ακόμη
και το ζωτικό χώρο
της ψυχής μου.

Κι είναι τότε που
γονατίζει η προσευχή μου
και βομβαρδίζει κατά ριπάς
τον Χριστό με τον πόνο
της πολιορκημένης ψυχής,
το στόμιο της καρδιάς
ανοίγοντας, με λίγο Φως
να τη γεμίσει Λευτεριάς.

Βασίλης Μ. Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Συμπυκνωμένη ανασφάλεια

2011-08-21T21:41:00.003+03:00

Κάθε που νυχτώνει
περπατώ ξυπόλητος
στα ερείπια βαυκαλίστρας μέρας.
Έρημος
στην πολίχνη αυτή
τη χτισμένη με χρόνο.
Περιδεής
ματώνω τα άκρα μου
γαντζωμένος σε τοίχους αιθαλομίχλης.
Γλοιώδεις πόθοι ξεγλιστρούν
απ' τα ραγισμένα μάτια μου.
Αναπολώ
τα υπέρθερμα χάδια
που βγαίναν απ' τις καμινάδες
των πέτρινων συμπερασμάτων.
Κι έτσι
με ξαναζεσταμένα νανουρίσματα
αποκοιμίζω την έλλειψη
σε στρώματα εκταφιασμένης αντίληψης.
Μα δεν αρκεί.
Στα ξέσκεπα χαμώγεια της χαράς
ξαποσταίνω
και προετοιμάζω το επόμενο όνειρο.
Είναι λέει
η κατάλληλη εποχή
για τη συγκομιδή δακρύων
στην ανεμοσπαρμένη
νεκρώσιμη χωροταξία μου.

Γρηγόρης Κονιδάρης

Δείτε ποιήματα του κου. Γρηγόρη Κονιδάρη στην ιστοσελίδα Stixoi.info, υπό το ψευδώνυμο "Υπερευαισθητήρας-Γρηγόρης", κάνοντας κλικ εδώ.

Κοτολογίες

2011-08-21T11:23:00.002+03:00

Μια κότα κάνει αυγά, μα κι έχει ευθύνη,
τ’ αυγά με ποιον γεννά και πού τ’ αφήνει
κι αν κάνει αυγά για να την πουν γεννήτρα,
κι αν εκ των γεννητρών είναι τη φύτρα.

Αλλά, τη σκάφη για να πούμε «σκάφη»,
κι ο κάθε λογοτέχνης, όταν γράφει,
γράφει κάτι να πει, «λόγω ηδυσμένω»
ή για το Νόμπελ κορνιζαρισμένο;

Τη δόξα πολλοί εμίσησαν κι εντούτοις,
τη δόξα κατακτά κι ο τριακοντούτης
και δίνει συνεντεύξεις εν σοφία
φορώντας των κοκόρων τα λοφία.

Οι κόκορες λαλούν, δεν κακαρίζουν,
οι κότες κακαρίζουν κι όλο ελπίζουν,
ότι θα βραβευτούν για κάποιο αυγό τους,
που θα τονώσει αφάνταστα το εγώ τους.

Κο-κο-κοτ, κο-κο-κοτ, κο-κο-κοτ, κοτ-κοτ…

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Πέθανε ο Νίκος Θέμελης

2011-08-21T08:50:00.003+03:00

Την τελευταία του πνοή άφησε το απόγευμα του Σαββάτου σε ηλικία 64 ετών ο Νίκος Θέμελης, επί πολλά χρόνια συνεργάτης του Κώστα Σημίτη, αλλά και πολύ γνωστός στο ευρύτερο κοινό από τη συγγραφική του δραστηριότητα.

Πάλεψε για καιρό με τον καρκίνο, χωρίς να σταματήσει στιγμή να γράφει.

Ο Νίκος Θέμελης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και μετά το στρατιωτικό του συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου το 1975 έκανε και το Διδακτορικό του σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο Υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών στις Βρυξέλλες.

Από το 1981 υπήρξε συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ακολουθώντας τον στα Υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα μεταξύ 1996-2004.

Έχει κάνει επιστημονικές δημοσιεύσεις γύρω από ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Εκτός από το χώρο της πολιτικής και της επιστήμης τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονταν στη ζωγραφική, στη μουσική και την λογοτεχνία.

Πηγή: www.tvxs.gr.

Διαβάστε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του εκλιπόντα (24 Οκτωβρίου 2010), στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ".

Έντομα οι ιδέες

2011-08-08T11:38:00.002+03:00

Έντομα οι ιδέες
βουίζουν
γύρω απ' το κεφάλι
και τα χέρια μου
κι εγώ παίρνω
την απόχη μου
και τις πιάνω

εκτός κι αν με προλάβει
βατράχι η καθημερινότητα
με την εντομοκτόνο γλώσσα της.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

The Dave Brubeck Quartet - Take Five (1959)

2011-08-08T11:30:00.003+03:00

Μοναδικές στιγμές τζαζ, από το κανάλι της φίλης μας, κας. Χριστίνας Γεραλή (Μαβιά Ηχώ) στο You Tube.

Μετάβαση στο κανάλι

Τα κοράλλια της Ζαχίρ (Αμνησία)

2011-08-04T21:31:00.005+03:00

Ο κυκλώνας του Αστραχάζ και η δίνη του Κιθάρι,
οι άνεμοι των μουσώνων, η ελονοσία του Ισημερινού,
έχτισα πύργο στα νερά, λάσπη, αλάτι και λιθάρι,
σ’ αγόρασα από ιθαγενείς υφάσματα, μετάξι, κόκκινο τ’ ουρανού.

Μαργαριτάρια του Γιβραλτάρ και πυρετός στη Μαυριτανία,
Νοστράδαμος προφητικός μού ’ριξε τα χαρτιά κι ήρθε δρεπάνι,
από τα φτερωτά άλογα της θάλασσας έκλεψα τα ηνία
και πέταξα εδώ σιμά σου, στου σεντονιού σου το σεργιάνι.

Φωτιά, πειρατικό, μπουρλότο και κανονιοβόλι,
εφτά λεπίδια χάλασα και το μάτι του μέγα πειρατή,
στην ηλιοαγκαλιά σου καρτερούσα να βρω αραξοβόλι,
το σώμα σου πλοίο, να βυθίζομαι στη δική σου κουπαστή.

Μα τα κοράλλια της Ζαχίρ με μάγεψαν κι έπαθα αμνησία,
λησμόνησα τους σπασμούς σου στο ερωτικό ημίφως,
περιδιαβαίνω άσκοπα από Ειρηνικό ως την Τυνησία,
ποιος είμαι; Τι αγαπώ; Ο προαιώνιος γρίφος.

Αργύρης Ντεγκούδης

Επισκεφθείτε το Ιστολόγιο του κου. Αργύρη Ντεγκούδη

Πότε θα φανεί

2011-08-02T16:56:00.003+03:00

Ένα τραγούδι πάνω σε ποίηση Παναγιώτη Θ. Τουμάση. Ερμηνεύει ο ίδιος ο ποιητής (τρομάρα του). Τα ειδικά εφέ οφείλονται στο αμερικανικό (δεν υποστηρίζει ελληνικά) πρόγραμμα επεξεργασίας Pinnacle Spinvideo, ένα πρόγραμμα που εδώ στην Νέα Μάκρη όπου περνάμε τις λίγες μέρες των διακοπών μας, αποτελεί (δυστυχώς ή ευτυχώς) τη μόνη μας επιλογή για δημιουργία και επεξεργασία βίντεο.

Millennium

2011-08-02T15:18:00.002+03:00

Το μέγα έφευγε βαπόρι του αιώνος
Κι οι χρόνοι μηδενίζουνταν πολύ προστιθεμένοι
Φιλιούνταν οι εβρισκόμενοι στη σάλα του χειμώνος
Σε τραπεζάκια στρόγγυλα οι παλαιά ντυμένοι.

Του χορευτού η κίνησις του ναρκισσευομένου
Με δίωκε, και των εορτών το κοσμικόν ταβάνι
Ο χρόνος ο κινήτορας μάς πήρε του επομένου
Κι η ντάμα που με ζύγωσε τη μάσκα της δε βγάνει.

Ο δρόμος ο Κηφισαϊκός στην αίγλη οδηγούσε
Σε βίλα μεγαλόφωτη αγνώστου ηγεμόνος
Μισού δαιμόνου η προσωπίς που ο μασκαράς φορούσε
Με νύχτα που ’ναι αρχόμενη αναμετριέμαι μόνος.

Χρήστος Χ. Θεοφιλάτος

Από το βιβλίο του κου. Χρήστου Χ. Θεοφιλάτου, «Καφές με θέα στην κόλαση», Εκδόσεις Οδός Πανός.

Ποίηση του κου. Χρήστου Χ. Θεοφιλάτου στο Stixoi.info

Απλά πράγματα

2011-08-02T15:01:00.004+03:00

Ένα κομμάτι ψωμί που το μοιράζεσαι… κι ένα ποτήρι νερό
μετά απ’ τον καλοκαιριάτικο μεσημεριανό ύπνο.

ένα παιδί που σου δείχνει ένα λουλούδι,
όταν προσπέρναγες καθημερινά,
για να πας βιαστικός στη δουλειά σου.

Τα χέρια που ζεσταίνονται σ’ ένα φλιτζάνι..
μια καλημέρα από έναν ξένο.

Ένας φίλος απ’ τα παλιά που θυμήθηκες τ’ όνομά του.
Οι ακτίνες του ήλιου που σε ξυπνούν
το κυριακάτικο πρωινό…
σχέδια ειρηνικά χτισμένα στο φλοίσβο.

Η απορία, το ξανακοίταγμα του κόσμου.

Ο χρόνος που περνάει πλήρης, χωρίς επιθυμία επιστροφής,
μια μελωδία που δε θα μπορούσε
να έχει περισσότερες νότες.

Η Μεγάλη Άρκτος στο δέντρο του φθινοπώρου…
το χαμόγελο ενός δυστυχισμένου,
το ξανακέρδισμα της αγνότητας.

Ο θάνατος αδιάφορος… σ’ ένα φιλί!

Γιάννης Νεοφώτιστος (Ιάσων)

Από την ποιητική συλλογή, «Τα όστρακα της Υπατίας», έκδοση του ίδιου του συγγραφέα.

Για να παραγγείλετε το βιβλίο ή για τυχόν σχόλιά σας και πληροφορίες, στείλτε e-mail απευθείας στον κο. Γιάννη Νεοφώτιστο κάνοντας κλικ εδώ.

Όταν οι πλατείες ξυπνούν (2)

2011-07-27T07:46:00.003+03:00

Αφιερωμένο στο ξύπνημα των δικαίως αγανακτισμένων (και όχι των αδίκως!)

Τα δάκρυα ενός παιδιού

Τα δάκρυα ενός παιδιού
λιώνουν το ατσάλι μιας καρδιάς

και το χαμόγελο ενός δρόμου
που έγινε λεωφόρος αγώνα
εξατμίζει το ατσάλι του ερέβους
κι ο ήλιος γίνεται
πάλι Φως.

--------------------------

Τα μικρά γράμματα
να τα κάνουμε κεφαλαία
να τους βάλουμε και τόνους.

---------------------------

Και η θάλασσα

Κι αυτές τις μέρες
είμαστε θάλασσα
κι άνεμος μαζί
κι ο κόσμος όλος
ένας πηλός
δικός μας.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Παραδοσιακή Ισπανική μουσική - κλασσική κιθάρα

2011-07-26T10:14:00.003+03:00

Δημιουργός: Μάνος Πάνου

Το βίντεο αγκαλιάζει (στέγει) τον άνθρωπο σ’ όλες του τις εμφανίσεις και δραστηριότητες… τα κιθαρίσματα γίνονται συνοδοιπόρος, σαν τη φλόγα που καίει μέσα μας κάθε στιγμή… στην απομόνωση, στη συντροφιά, στον πόνο, στην περιπλάνηση, στην απόγνωση, στον έρωτα… (Σχόλιο του Andreas Lark).

Από το κανάλι της κας. Χριστίνας Γεραλή (Μαβιά Ηχώ) στο You Tube.

Πέθανε η Amy Whinehouse

2011-07-23T23:05:00.003+03:00

We only said goodbye with words,
I died a hundred times,
you go back to her
and I go back to black...

Με λέξεις μόνο είπαμε γεια,
πέθανα χίλιες φορές,
εσύ γυρνάς σ' αυτήν ξανά
κι εγώ στο μαύρο πάλι...

Δείτε τη συγκλονιστική είδηση στο: http://artonkaitheamata.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

Νέος Εθνικός Ύμνος

2011-07-21T10:29:00.004+03:00

Άν συμφωνείτε, προτείνετετο για νέο εθνικόμας ύμνο:

τα πολύ παλιά τα χρόνια που δεν είναι πιά γνωστά_
καί τις πέντεσου υποσχέσεις τις διεφύλασσες σωστά )
αγαπούσες την αλήθεια και μισούσες την ψευτιά_
έλεγες τα σύκα σύκα και τα κόπρανα σκατά )
με ό,τι δίνει η γή τρεφόσουν και δέν έπραττες με βία_
με άκρα ευλάβεια ιερουργούσες κάθε τελετής θυσία )
και τη φτώχεια χιλιαπλάσια προτιμούσες απ’ το χρέος_
δώρο να δεχθείς στη σκέψη μόνο σε κυρίευε δέος )
γύρευες για την ανάγκη και όχι ψεύτικη ηδονή_
και παλληκαρίσια ηχούσε στα τραγούδιασου η φωνή )
δέν ρωτούσες απο φθόνο «να έχει αυτός γιατί κι αυτά;» _
με την εργασίασου τίμια αποκτούσες τα αγαθά )
οι οιωνοί ήξερες τί λένε πάντα καίρια έπραττες_
άγραφους σεβόσουν νόμους εντολές κατανοητές )
με φωνή στο θεό μιλούσες προσευχόσουν μές το νού_
γνώριζες παρατηρώντας τα μηνύματα του θεού )
της ασίας τα ημερολόγια άν και δέν τα εγνώριζες_
όλες σε ώρες έκανες σωστές τις δραστηριότητες )
διότι σε καθοδηγούσε ο θεός δια μέσου διοσημιών_
τα ίχνη διάβαζες στη γή και τα σημεία των ουρανών )
την ψυχήσου δέν χρωστούσες σε κανέναν κερατά_
ήξερες τον κύριο πάνω σε όλα τα άλλα αφεντικά )
ύστερα είπαν είναι αθώες οι ψυχοτροπικές ουσίες_
νόμιμος ο τζόγος και όλες κατα φύση οι συνουσίες )
«μακελλάρης» και «χασάπης» ξένες λέξεις δέχθηκες_
απο φόνους άθλιους σάρκες σάν τροφή υποδέχθηκες )
και ύστερα θρησκεία καινούργια δύο κανόνες κράτησε_
τους πολύπλοκους των σιωνιστών κανόνες άφησε )
μας αρκούν τα «μή πορνεῦσαι» «μή ειδωλόθυτα φαγεῖν» _
είπαν απ’ τα δύο αυτά όλα τα άλλα πάνε κατ’ ευχήν )
όποιος τα τηρεί τα δύο αυτά δέν γίνεται μπεκρής_
και ούτε θα εθισθεί στο τζόγο θα είναι μόνο θεοσεβής )
έτσι σκέφθηκαν και τώρα βλέπω το ένα πως αρκεί_
δέν πορνεύει αφου έχει ευσέβεια όποιος τρώει αγνή τροφή )
άσ' τις μαλακίες και στον εαυτόσου ψέμα μήν πουλάς_
στην αυτοκαταστροφή τον χρόνοσου μή σπαταλάς )
ήταν τα ειδωλόθυτα εκατό φορές αθωότερα_
για τροφή απο διαόλου φόνους που έχεις τώρα απλόχερα )
σέλινα γιατί να εισάγεις έλληνα απ’ την ολλανδία_
και σε ντενεκέ άν φυτέψεις θα έχεις πλούσια εσοδεία )
δέν θα πράξει λάθος μέγα αυτός που τρέφεται σοφά_
και σάν πρώτα φάε καρότα σέλινα και μαϊντανά )

(2011/6/5-6)

Ioakeim Nanidees (Άνουγια)

Ιστοσελίδα του κου. Ioakeim Nanidees (Άνουγια)

Για να στείλετε email στον κ. Ioakeim Nanidees (Άνουγια), κάντε κλικ εδώ.

The road is long

2011-07-20T01:27:00.003+03:00

Τίτλος τραγουδιού: The road is long

Μουσική: Ανθή Κωνσταντινίδου (Anthia)
Ερμηνεία: Ίρις Κατσίρη
Ποίηση: Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

CD: Σε παιχνίδι στημένο
Εταιρία: Wave Music

Γυναίκα

2011-07-19T00:53:00.002+03:00

Τίτλος τραγουδιού: Γυναίκα
Σύνθεση-ερμηνεία: Νόρα Νασιμπιάν
Ποίηση: Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Belladonna - UFO

2011-07-18T10:11:00.005+03:00

Είναι ωραίο να μοιράζεσαι με τους άλλους το καλό... Όπως κάνουμε τώρα, με τούτο το τραγούδι, που τυχαία ανακαλύψαμε στο You Tube και μας μάγεψε... Όπως παλιότερα ο γράφων είχε κάνει με κάτι καταπληκτικές σουπιές, όταν υπηρετούσε στρατό στη Μυτιλήνη... Ήταν μια ψαροταβέρνα στο λιμάνι της Σκάλας Πολιχνίτου. Οι σουπιές απίστευτα νόστιμες!! Κι ο γράφων τις μοιράστηκε με μια γατούλα, η οποία νιαούριζε στα πόδια του... Άραγε, ο ταβερνιάρης τι θα σκεφτόταν; Μήπως ότι δεν ήταν καλές οι σουπιές που μαγείρεψε; Θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή, στο μικρό ξύλινο τραπεζάκι της τόσο φιλόξενης ταβερνούλας του;

Η μη φτώχεια

2011-07-18T09:49:00.001+03:00

Εισαγωγή: Κάποτε ήμουν τόσο φτωχός,
που είχα κορνιζάρει το τελευταίο μου εικοσάρικο.
Μετά, πάει κι αυτό, το ’φαγα.
(Σκότωσα και την κορνίζα).

Τώρα,
έχω φλεφτά – έχω δουλειά
έχω χαλιά και χαϊμαλιά.
Έχω ντεκόρ βαλσαμωμένα ωδικά πτηνά
Τρώω γιαούρτια «δύο σε ένα» ζωντανά. Ωμά.

Έχω τούτο έχω εκείνο
έχω αυτό έχω και τ’ άλλο
Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω
Άι στο λύκο, ρ’ άι στο διάλο.

Ιωάννης Πτωχός
πρώην Φτωχός

(Από το βιβλίο του Γιάννη Καραντώνη, «Μακάριοι οι Πτωχοί των Πνεύματι», εκδόσεις «Απόπειρα», 2000)

Danton

2011-07-18T09:31:00.003+03:00

Ψηλό του πένθους σκέπαστρον, βαρύ της καρμανιόλας,
στο μέσον στέκονταν ορθή, την παλαιά πρωία.
Το άνθος το βασιλικόν πατιούνταν, μαύρο κιόλας.
απ’ της αμάξης τον τροχό, στην γλιστερήν πλατεία.

Το χέρι μ’ άπλωνε ο λαός γυμνό, του σκεβρωμένου,
σωτήρος μου ’χε υποδοχή , σκουφί του επαναστάτου,
μα ήταν το χνώτο νηστικό, το σώμα Εσταυρωμένου
και το παντζούρι σφαλιστό του Ιούλιου πρωτεργάτου.

Χονδρός του λόγου ο δαμαστής εχτύπαε τη γροθιά του,
στο έδρανο του ομιλητή η «σελίς των δικαιωμάτων»,
οι Αρχόντοι συσπειρώνουνταν σε τάξιν, αποκάτου
κι ο δήμιος κάθονταν στραβός, με απλίκα Βοναπάρτου.

Δαυλί το φως στην Αγορά, την Νύχτα των Αθλίων,
που σωριαγμένοι καταγής, πυράν είχαν στα μάτια,
νεαροί πατριώτες μας φοράν στο κάρο των μετρίων
και οδηγούμαστε ευγενείς, στου χάρου τα φρεάτια.

Χρήστος Χ. Θεοφιλάτος

Ποίηση του κου. Χρήστου Χ. Θεοφιλάτου στο Stixoi.info

Γυναίκες μόνες

2011-07-18T09:17:00.004+03:00

Στην Βαγγελίτσα

Γυναίκες μόνες σε υπαίθρια τραπεζάκια
με φλυαρίες να περάσει, έτσι, η ώρα
ξεθάβουν πρόθυμα απ’ το ποτέ φλερτάκια
πίνουν φραπέ και συζητάνε για το τώρα.

Γυναίκες μόνες καβατζάραν τα πενήντα
άλλες φουσκώνουν γιατί γίνανε γιαγιάδες
κι άλλες μαλλάκι πλατινέ αλά Μαίρη Λίντα
μ’ ύφος μπλαζέ ξοδεύουν άσκοπα αράδες.

Γυναίκες μόνες παρδαλές ή μετρημένες
παλιμπαιδίζουν τάχατες της ηλικίας
το νύχι κόκκινο πολλές καλοβαλμένες
σαν ηρωίδες μιας δικής τους ιστορίας.

Γυναίκες μόνες σε υπαίθρια τραπεζάκια
αναρωτιούνται που να πήγανε τ`αγόρια
καίνε τσιγάρα να γεμίζουνε τασάκια
καίνε μαζί και της ψυχής τους τ’ αποφόρια…

Πελαγία Σ. Κουκίδου (Αντικλείδι)

Ποίηση της κας. Πελαγίας Σ. Κουκίδου στο Stixoi.info

Το Χάδι

2011-07-18T09:05:00.003+03:00

…Όχι της πόλης…

Οροσειρές και ουρανός
Πανάρχαιη συμμετρία
Με δεκατέσσερα νησιά
Μετέωρα στη νύχτα.

Ιεροί προσανατολισμοί
Ασκητικές ανάσες
Στην άγρια φύση που αγρυπνά
Και κρύβεται στην πέτρα.

Απόκοσμοι ήχοι χορωδούν
Και αυτοσχεδιάζουν
Παράταιρα αρμονικοί
Σαν ποιητές προφήτες.

Αντεστραμμένη η ζωή
Στην αστρική καμπύλη
Που προσκαλεί ψιθυριστά
Το άφαντο φεγγάρι.

…Σιωπή ορεινή και ουρανός
Κάθε κορφή, καμπάνα
…Εδώ, μου λείπει πιο πολύ
Το άγνωστό σου χάδι…

Χριστίνα Γεραλή (Μαβιά Ηχώ)

Ποίηση της κας. Χριστίνας Γεραλή στο Stixoi.info

Ερήμωση

2011-07-16T21:34:00.002+03:00

Ιούλιος μήνας· φεύγουν όλοι,
το ίδιο γίνεται και στη δική μου πόλη.
Έφυγε ο Τσαρούχης,
έφυγε ο Μοσχίδης,
έφυγε ο Σπαθάρης.
Και στο Μαρούσι νιώθεις τόση μοναξιά.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Η Ηρώ από την Κρήτη

2011-07-15T12:15:00.003+03:00

Απόψε το χιόνι, δυο μέτρα το στρώνει
και κάθεται μόνη κι η νύχτα πυκνώνει,
μες στ’ άδειο της σπίτι, σαν έρμο σπουργίτι
η Ηρώ, που ήρθε εδώ από την Κρήτη.

Απέναντι μένω, μα χρόνους δε βγαίνω,
στο σπίτι το ξένο, ποτέ δεν πηγαίνω,
κοιτάζω το φως της, της θλίψης της γνώστης,
λες κι άνθρωπος να ’μαι δικός της.

Σαν ίσκιος γυρνάει, σαν ίσκιος περνάει,
κουρτίνες μεριάει, μονάχα το Μάη,
μια μέρα, θυμάμαι, τής φώναξα: «Πάμε;»,
πως μ’ άκουσε, Θε μου, φοβάμαι.

Να πάλι, που εκείνη την κόμη της λύνει
και σαν τη σελήνη, ξαπλώνει στην κλίνη,
μυριάδες αν ήσαν, που την αγαπήσαν
να ζήσει μ’ αυτούς δεν την πείσαν.

Ουρλιάζει τ’ αγέρι, σηκώνει το χέρι,
τη βλέπω – το ξέρει, την νοιώθω για ταίρι,
μού γνέφει πως, «γεια σου»· αγάπη μου στάσου,
την Κρήτη να δεις στα όνειρά σου.

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

7 τραγούδια με την Αλίκη

2011-07-15T11:35:00.001+03:00

Η Αλίκη δεν ήταν μόνο καλή ηθοποιός. Ήταν και άφθαστη τραγουδίστρια. Μοναδική...

Δύναμη Δόξα κ Δίκιο

2011-07-15T10:09:00.006+03:00

Ο εχθρός άν τον θυσιάσεις θα σε ευγνωμονεί είναι καλότου
με άλλον κανέναν τρόπο δεν πρόκειται να μετανοήσει
δύναμη δόξα και δίκιο η δικιάσου η ήττα του δίνει
δέν θα πεισθεί ούτε με θαύματα αν δέν τον κατανικήσεις
†††††††αιώνια θα ξεφτιλίζει τον θεό του παντός μεχρι τότε
θα μυκτηρίζει το νόμοτου θα σταυρώνει το γιότου
ό,τι κι αν πεί αποδεικνύεται ο πιστός του θεού απατεώνας
άν στη ρόδο πηδούσες σου λέει πού’ν’ το πήδημα τώρα
πού ειναι αυτός που αναστήθηκε, να αναληφθεί ποιός ο λόγος;
ξέρουμε παλληκαριές με τα λόγια εμείς πιό μεγάλες
πού ειναι του θεού το μωρόν τη σοφίαμας να ταπεινώσει
πού ειναι που θα νικούσε το σθένοςμας με το ασθενέςτου
πως κυριαρχούν αν νομίζουν αυτό ακριβώς μας βολεύει
διότι στ’ αλήθεια παντού κυριαρχούμε εμείς οι σιβαΐτες
†††††††μεθυστικιά η εξουσία γλυκιά η αφιλότιμη η νίκη
ανωφελής κι άν λέγεται δέν παύει νίκη όμως νά’ναι
που τους αντίχριστους κοσμοκυρίαρχους πείθει απολύτως
είπαν απ’ το σταυρό ας κατεβεί θα πιστέψουμε τότε
απ’ το σταυρό κι αν κατέβαινε θα τον σταύρωναν πάλι
όσο κι αν θαυματουργήσει χριστό δέν καταλαβαίνουν
μέχρι να τους θυσιάσει και να τους νικήσει για πάντα.

(2011-06-27) (2011-07-01)

Ioakeim Nanidees (Άνουγια)

Ιστοσελίδα του κου. Ioakeim Nanidees (Άνουγια)

Για να στείλετε email στον κ. Ioakeim Nanidees (Άνουγια), κάντε κλικ εδώ.

Όταν οι πλατείες ξυπνούν

2011-07-14T10:23:00.004+03:00

Φούσκωσε ξανά
ο φλόκος των ρημάτων μου
οίστρος
και χορεύει στη βάρκα μου
τις παλάμες μου τσιμπώντας
κουπιά να γίνουν
και να ξανοιχτώ
στο πέλαγος της μνημοσύνης
και το φως που έχω ξεχάσει
κάτω απ' το μόδιο της λησμονιάς
να σκορπίσω στα τέσσερα
σημεία του ορίζοντα
και - γιατί όχι; -
νέα σημεία να γεννήσω
μ' ένα μπουκέτο
νέους ορίζοντες
γιατί ο κόσμος
ειν' ακόμη ανεξερεύνητος...

(Αφιερωμένο σε όσους δικαίως αγανάκτισαν για τα επαίσχυντα μέτρα του μνημονίου και σε αυτά που έρχονται... Θα έρθουν και άλλα ποιήματα, όμως!)

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Το χρονοτριβείον

2011-07-10T20:14:00.002+03:00

Αιωνοτριβείον «Ωχρόνος»

Στο παλαιό χρονοτριβείον
ολημερίς όλοι βραδείς
συνοστιζόλ οληβραδίς,
ανάμεσά μας μόνο εμείς.

Εις το παχέων μυιγών χαφτείον
φονεύοντας τον χρόνο in peace
εμασουλούσαμε every piece
άλλος γελών και άλλος πφτύων.

Στοα ποστα κτήριον των βίων
έλεο σταλασσα μοιρο βολής
χλέμπ ατι χλέμπα ινα γεμείς
του Αιώνος το κενονδωχείον.

Διαβάτη, αν στον Χρόνο μπεις
φορώντας σάρκινον σαρκίον
στύψε τη φράπα της ζωής
κουκούτσι μέσα δε θα ηυβρείς.

Γιάννης ΚαραΧρόνης

(Από το βιβλίο του Γιάννη Καραντώνη, «Μακάριοι οι Πτωχοί των Πνεύματι», εκδόσεις «Απόπειρα», 2000)

Αστέρω - Η ταινία της Κυριακής

2011-07-10T14:18:00.005+03:00

Στο βίντεο αυτό, θα παρακολουθήσετε τα συγκλονιστικότερα αποσπάσματα μιας ταινίας που τείνει να χαθεί. Συγκεντρώσαμε τα σπάνια σπαράγματά της που βρίσκονται χαμένα στο διαδίκτυο και το αποτέλεσμα ελπίζουμε να σας αρέσει. (Παρακολουθώντας θα αισθανθείτε πως η ταινία είναι ολόκληρη, παρόλο που η διάρκεια των αποσπασμάτων είναι λίγο παραπάνω από 40 λεπτά, ενώ η συνολική διάρκεια του αρχικού φιλμ ήταν 95΄).

Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Aλίκη Bουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Tίτος Bανδής, Στέφανος Στρατηγός, Γεωργία Bασιλειάδου, Aθανασία Mουστάκα, Γιώργος Δαμασιώτης.

Περίληψη:

Η Αστέρω, φτωχή παρακόρη του πλούσιου άρχοντα Μήτρου, είναι ερωτευμένη με τον Θύμιο, το γιο του άρχοντα, ο οποίος, όμως, αντιδρώντας στο γάμο που σχεδιάζουν οι δύο νέοι, στέλνει την Αστέρω στα χειμαδιά. Εκεί, ο πλούσιος τσέλιγκας Θάνος, βλέποντας την Αστέρω να κάνει γυμνή μπάνιο στο ποτάμι, την ερωτεύεται και τη ζητάει σε γάμο από τον Μήτρο. Πριν το γάμο της, όμως, η Αστέρω τρελαίνεται και φεύγει στα βουνά. Ο Θύμιος τη βρίσκει, τη συνεφέρνει, και η ερωτική τάξη αποκαθίσταται.

Αλίκη Βουγιουκλάκη - Κατερίνα

2011-07-10T09:44:00.004+03:00

Βγαίνει η Κατερίνα,
τσάρκα στην Αθήνα,
Βάθη, Μακρυγιάννη, Κολωνό,
μάτια μου μεγάλα,
μέλι με το γάλα,
γέμισαν οι δρόμοι ουρανό.

Θε μου, μια κοκέτα,
στη μοτοσικλέτα,
όλο και τινάζει το μαλλί,
μάτια μου μεγάλα,
μέλι με το γάλα,
ποιος τις νύχτες, σας γλυκοφιλεί;

Και κυλάει η ρόδα,
στο καλάθι ρόδα
κι όνειρα σαν θάλασσα πλατιά,
μάτια μου μεγάλα,
μέλι με το γάλα,
ρίχτε μου και μένα μια ματιά.

Εκτός από την εφημερίδα «Real News» (αναφερθήκαμε σχετικά, χθες), σήμερα αφιέρωμα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη κάνει και ο «Ελεύθερος Τύπος». Με δύο μάλιστα CD's προσφορά, γεμάτα τραγούδια της αξεπέραστης και πιο αγαπημένης ever, μα και τόσο πρόωρα χαμένης, ελληνίδας ηθοποιού.

Real News και Αλίκη Βουγιουκλάκη

2011-07-09T17:15:00.005+03:00

Η κυριακάτικη Real News κρύβει μια ευχάριστη έκπληξη. Περιέχει ένθετο αφιέρωμα στη μεγαλύτερη ελληνίδα σταρ όλων των εποχών, την αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το ένθετο είναι επιμελημένο από τον βουλευτή, συγγραφέα και γνωστό δημοσιογράφο κ. Γιώργο Λιάνη. Το Verse Monkey!, προτείνει να μην το χάσετε.

Λούζεται η αγάπη μου

2011-07-08T22:03:00.002+03:00

Λούζεται η αγάπη μου στα γαλάζια νερά της νήσου Λοφοτέν
Αστέρια έχει στα μαλλιά και το φεγγάρι για χτένι
Αρωμάτισαν τα νερά και πυρσούς οι άγγελοι καιν
Και κάποιας γονιμότητας θεά, το νυφικό της υφαίνει.

Λούζεται η αγάπη μου, ως και ο ήλιος έχει χλομιάσει
Στις εκβολές των ποταμών λούζεται, σε νερά αγιασμένα
Νερά που θα ποτίσουν χέρσα χώματα και όσους έχουν διψάσει
Μαλλιά που φυλλοθροΐζουνε, στον άνεμο λυμένα.

Λούζεται η αγάπη μου και γίνηκε μελί η ανθρωποθάλασσα
Οι κρίνοι ξανάνθισαν στο γυμνό πορσελάνινό της σώμα
Πουθενά η ομορφιά σου δε χωρεί, εφτά καθρέπτες χάλασα
Και μια ζωή μίσεψα, για το σαρκώδες σου στόμα.

Σου ’φερα χτένια από ήλιο και κοραλλιών μαργαριτάρια
Στα πόδια σου μπροστά, την ψυχή μου πάρε για να ντυθείς
Να μην κρυώνεις σαν σε πάω στων αστερισμών τα φεγγάρια
Να κινήσουμε την αυγή, αιώνια κοντά μου να ’ρθείς.

Αργύρης Ντεγκούδης

Επιβίβαση-αποβίβαση

2011-07-08T09:18:00.003+03:00

Τα καράβια σαλπάρουν μόνο όταν οι επιβάτες επιβιβαστούν.
Ένα ταξίδι ήτανε κι αυτό, σαν όλα τ’ άλλα.
Μέσα στον γαλαζοπράσινο ωκεανό που οι ακτίνες του ήλιου φωτίζουν.
Φωτίσανε κι εμάς σαν προβολείς.
Θεώρησα πως μόνοι μας ζούσαμε σ’ αυτό τον κόσμο.
Μα όταν κόψεις εισιτήριο και είσαι ήδη σ’ απόσταση απ’ αυτόν,
όλα γύρω σου χάνονται. Ζεις μονάχα με τη σκέψη αυτή.
Πως το παρόν και το μέλλον θα ’ναι ομοιότυπα.
Πόσο πολύ πέφτει έξω τελικά ο οραματιστής φερέλπιδος.
Κι αφού κρατήθηκα απ’ την πορεία δεν μπόρεσα να κατεβώ.
Ήμουνα τόσο κοντά σε δυο ωκεανούς.
Όταν μάθεις κολύμπι δεν το ξεχνάς. Μα εγώ το ξέχασα.
Βυθίστηκα και πνίγηκα σ’ ένα άκρος επικίνδυνο κόλπο.
Δύσκολα απαγκιστρώνεσαι απ’ τον πόνο.
Η άγκυρα δεν ανέβηκε ακόμη. Περιμένει μια απόφαση ζωής.
Ζωής αρχικά αβίωτης, μα σωστής.
Τα καράβια φεύγουν μόνο όταν οι επιβάτες αποβιβαστούν.

Βερόνικα Σάββα

Η Βερόνικα Σάββα στο Facebook

Μανώλης Κυπραίος: «Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία…»

2011-07-07T13:27:00.003+03:00

Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ' τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία…»

Πηγή: Εξάντας

Ο Προμηθέας στον Αετό

2011-07-05T11:53:00.007+03:00

Έλα, φάε το συκώτι μου, αετέ
έλα, στο προσφέρω εγώ,
το ’βγαλα με τα ίδια μου τα χέρια
σπονδή σε σένα.
Έλα, δάγκωσέ το,
δάγκωσε λεύτερα
γιατί εγώ είμαι δεσμώτης.
Έλα, τη λέξη «φόβος»
την πέταξα στο έρεβος της λήθης,
όταν έδωσα την ψυχή μου
δώρο στους ανθρώπους
κρυφά απ' το Κράτος και τη Βία του.

Έλα, αετέ,
να γίνουμε φίλοι,
εγώ θα σου δίνω φαΐ
κι εσύ θα μου λες τα νέα
των Ολύμπιων που νομίζουν
πως είναι και θεοί.

Έλα, μη με φοβάσαι
εγώ είμαι ο δεσμώτης
κι εσύ ο ελεύθερος.

Α, για μένα μην ανησυχείς,
εγώ ο ίδιος προσάναμμα
θα πέσω στον κεραυνό του
άστρο να γίνω και να λάμπω

κι άλλωστε τα άστρα
λάμπουν περισσότερο
στο σκοτεινότερο ουρανό.

Βασίλης Κομπορόζος

Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε βιβλία του κου. Βασίλη Κομπορόζου μέσω της ιστοσελίδας perizitito.gr.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα για τον κο. Βασίλη Κομπορόζο στο διαδίκτυο.

Επανερχόμαστε σύντομα

2011-07-02T06:07:00.005+03:00

Το Verse Monkey! είναι ζωντανό Επανερχόμαστε πολύ σύντομα (εντός των προσεχών ημερών). Στείλτε μας τα έργα σας!

Το τραγούδι του βίντεο, με τίτλο "Fairy Tales", είναι της Βάλιας Αθανασιάδου, η οποία κάνει διεθνή καριέρα (Cayetano). Θα προσπαθήσουμε να βρούμε την Βάλια Αθανασιάδου, να φιλοξενήσουμε περισσότερες δουλειές της και να μάθουμε πιο πολλά.

"Εποχές στον ήλιο" και ...οι Διακοπές του Verse Monkey!

2011-05-19T13:36:00.004+03:00

Το Verse Monkey!, θα κάνει μια μικρή παύση στην ανάρτηση νέων συνεργασιών, για να ξεκουραστεί και να ανεφοδιάσει τις μπαταρίες του. Νιώθει και λιγάκι απογοητευμένο, συνεπώς ας μην το πιέσουμε...

Το Seasons in the sun είναι το αγαπημένο μας τραγούδι και το πλέον κατάλληλο για την περίσταση. Θα επανέλθουμε σύντομα.

Τα χαϊκού του πανικού

2011-05-15T20:13:00.003+03:00

Δεν έχω ύπνο.
Στο μαξιλάρι σου πια
αργοπεθαίνω.

Πού να σ’ αφήσω;
Η γειτονιά κοιμάται,
μη σε ξυπνήσει.

Να σε ρωτήσω:
Πώς περνάς εκεί κάτω;
Δεν έχω γλώσσα.

Κι όλο μου λείπεις,
μα ποτέ δεν σε είχα.
Παίξε τσιγγάνε!...

Ξημερώνει και
τα δέντρα μου γελάνε.
Κρέμεσαι κι εσύ.

Φεγγάρι, ήλιος
Ένα βλέμμα κι αντίο,
Αχ, ξημέρωσε.

Αθηνά Σιδερά

Ώρες

2011-05-15T14:39:00.003+03:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Σάρον

Σπασμένα τ’ άστρα, από τις γρίλιες, στο κρεβάτι μου
σαν εξισώσεις συντριμμένες δίχως λύση
κι η περηφάνια, από ένα τίποτα στο κάτι μου
που ίσως απόψε καταφέρει να σε σβήσει…

Προσφέρει η νύχτα την καρδιά της, εφεδρεία μου
μια και η δική μου προ πολλού έχει ξοφλήσει
αναμετριέται το κενό με την ανδρεία μου
κι ίσως απόψε, επιτέλους, να σε σβήσει…

Στ’ άδειο κορμί, με τη συνέπεια του ασάλευτου
τώρα η αυγή, από τις γρίλιες, έχει ορμίσει *
όνειρο θα ’σουνα και πάλι του πεντάλεπτου
που μού ’πε, θέλει απ' την αρχή να μ’ αγαπήσει…

*(αγκυροβολήσει)

Χριστίνα Γεραλή (Μαβιά Ηχώ)

Σοφιστείες

2011-05-15T11:17:00.002+03:00

Όπως δεν μπορεί να μην υπάρχει η ύπαρξη,
έτσι δεν μπορεί να υπάρχει η ανυπαρξία.
Κι αφού το σύμπαν απεχθάνεται το κενό,
έτσι και το κενό αγαπά το μη σύμπαν.
Όμως δεν μπορεί να μην υπάρχει το σύμπαν,
αφού δεν μπορεί να υπάρχει η ανυπαρξία.
Και θλίψη πολλή διακατέχει γι’ αυτό,
τις ανύπαρκτες των αγέννητων λεγεώνες.

Στίβεν Αντωνόπουλος

Το μέλλον ζωγραφίζουνε με σφαίρες

2011-05-12T14:59:00.000+03:00

Δίκοχα, πηλίκια, μπερέδες
κι έμποροι με κυβερνάνε κοκαΐνης.
Γέμισε ο πλανήτης με χαφιέδες
και στο άπειρο να ψάχνεις για να μείνεις.

Σαπουνόπερες μου δείχνουνε το δρόμο
να στρώσω τη ζωή μου σε κρεβάτι
κι η καρδιά μου ν’ αγαπά τον αστυνόμο
που μιλάει με τα όπλα στη Βαγδάτη.

Φασκελώνουν την Ειρήνη οι προστάτες
– σαν τους κλέβει τη παράσταση στη μάχη –
κι οδηγούνε σε κελιά τους λιποτάκτες
να τους κρίνουνε αγράμματοι φελάχοι.

Το μέλλον ζωγραφίζουνε με σφαίρες
της εποχής μου αόρατοι Πικάσσο.
Τρελά μυαλά εξουσιάζουν τους αιθέρες
μα θα ’ρθει η μέρα, για να τα δικάσω.

Το μέλλον ζωγραφίζουνε με σφαίρες
κι ας τολμήσουν να μου πουν το πόθεν έσχες
για τους πύργους σε διάττοντες αστέρες
οι στρατοκράτες που με παίζουνε σε λέσχες.

Πλυντήρια που πλένουνε με σκόνες
να καθαρίζουνε βρώμικους λεκέδες
κι απ' τη γη μου, ποιος θα διώξει τους πατρόνες
π’ αγαπάει κι όλο γλείφει τους σκεμπέδες.

Ποντίκια τραγουδάν στους υπονόμους
και συ να μουρμουρίζεις ένα γρίφο
σ’ απόπατους να γράφω ’γώ τους νόμους
και της ζωής την άχρηστη τη ψήφο.

Με ζώνουνε τα φίδια και φωνάζω
για τα σκουπίδια που σηκώνουνε κεφάλι
δεν είμαι απ' τα παιδάκια που λουφάζω
κι αν θέλετε θα τους το πω και πάλι:

Το μέλλον ζωγραφίζουνε με σφαίρες
της εποχής μου αόρατοι Πικάσσο.
Τρελά μυαλά εξουσιάζουν τους αιθέρες
μα θα ’ρθει η μέρα, για να τα δικάσω.

Το μέλλον ζωγραφίζουνε με σφαίρες
κι ας τολμήσουν να μου πουν το πόθεν έσχες
για τους πύργους σε διάττοντες αστέρες
οι στρατοκράτες που με παίζουνε σε λέσχες.

Γιώργος Βλάχος

Από την ποιητική συλλογή:
MEΣΑ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΕΤΡΑΒΑΓΓΕΛΟ
ΑΘΗΝΑ 2000

Κική Δημουλά

2011-05-12T11:41:00.001+03:00

Τιμήθηκες με διάφορες διακρίσεις,
– μένει του γέρο-Νόμπελ το βραβείο –
και ζεις της λογοτέχνιδας τον βίο,
εν μέσω τρομερής στον κόσμο κρίσης.

Αλλά της λογοτέχνιδας τον βίο,
σαν μοναχή σε σκήτη να τον ζήσεις,
πλήθος ενέχει πίκρες και στερήσεις
κι άλλα υλικά στου πάθους το τριβείο.

Φαντάζομαι πώς θα κοιτάς με ρέμβη,
τους γαλανούς γιαλούς απ’ τη βεράντα
της βίλας σου, που καταφεύγεις πάντα,

βαρκούλες, ψαροκάικα και λέμβοι,
θα μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι αγάντα
κι η εφημερίδα σου με τα συμβάντα…

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Δείτε ποιήματα του ιδίου στην ιστοσελίδα Stixoi.info
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο ποιημάτων του ιδίου

Η ελληνική χρεωκοπία-χρεοκρατία (ντοκιμαντέρ)

2011-05-11T16:09:00.002+03:00

Η φίλη μας, λογοτέχνιδα κ. Χριστίνα Γεραλή (Μαβιά Ηχώ) είχε την καλωσύνη να μάς στείλει αυτό το πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μας ντοκιμαντέρ που πραγματεύεται την ελληνική κρίση από την αρχή της. Αξίζει να το παρακολουθήσετε με προσοχή τούτο το κρύο μεσημέρι του πιο ασυνήθιστου Μάη στη χώρα μας.

Ανέκδοτα ΧΑΪ-ΚΟΥ

2011-05-11T08:58:00.006+03:00

-1-
Στο πλανόδιο τσίρκο της ζωής
την καρδιά και την αγάπη δώρισα.

***
In itinerant circus life
heart and love donated.

-2-
Στο πανηγύρι της γειτονιάς μας
μύλοι και μυλωνάδες την ψυχή αλέθουν.

***
In celebration of our neighborhood
mills and millers grind your soul.

-3-
Στο τσίρκο του Ήλιου
Λησμονήθηκα.

***
In Circus of the Sun
forgotten.

-4-
Στο πανηγύρι της φαντασίας
καλωσορίσματα αγκαλιές και φιλιά.

***
In celebration of the imagination
greetings hugs and kisses.

-5-
Στα πανηγύρια του κόσμου
Αγαπηθήκαμε.

***
The festivals of the world
loved.

-6-
Το τσίρκο των κλόουν
η παιδική ελπίδα, το όνειρο και η αγκαλιά.

***
The circus clowns
child hope, dream and embrace.

-7-
Περσόνες, ζογκλέρ, παλιάτσοι, γελωτοποιοί
Τσίρκο μια κόκκινη τέντα την ζωή μου κρύβει.

***
Personas, Jugglers, clowns, jesters
Circus a red awning of my life hiding.

Ευτυχία Καπαρδέλη

Κι όταν κοιτώ

2011-05-10T16:00:00.002+03:00

Κι όταν κοιτώ
όλα υγραίνουν,
της γης τα σύνορα βαραίνουν.
Εσύ βουνό κι εσύ ποτάμι
μικρό χωριό ψυχής λιμάνι.

Παραμιλώ
όταν θυμάμαι,
όλα εκεί μα εγώ δεν θα ’μαι
δίχως μικρά παιχνίδια στάλες
με τις φωτιές και τις τσατάλες.

Βγαίνω σιγά
να μην ξυπνήσουν,
άδηλη ώρα μου μιλήσουν
τα πουπουλένια μαξιλάρια
πλατάνια φως και συναξάρια.

Τόσα ζητώ
κι άλλα πολλά μου,
παιδογελούσε η χαρά μου
πάντα τις νύχτες μας αντάμα
βουτιές στου φεγγαριού το τάμα.

Τώρα βαριά
τον ερωτά μου,
τον ανασαίνω στην χλωμιά μου
βότσαλα σήμαντρα σκεπάζει
κι ο χρόνος πίσω μου σταλάζει.

Γεώργιος Ευθυμιάδης

Η γιορτή...

2011-05-09T21:21:00.009+03:00

Απόσπασμα από το αδημοσίευτο μυθιστόρημα του κ. Μάρκου Κ. Κουλούρη: «Το Milk Bar του Μετανάστη»

Το μυθιστόρημα του κ. Μάρκου Κ. Κουλούρη, «Το Milk Bar του Μετανάστη», πρόκειται να κυκλοφορήσει από γνωστό Εκδοτικό Οίκο το Φθινόπωρο και το ιστολόγιό μας εξασφάλισε ήδη μερικά αντίτυπα που θα τα προσφέρουμε εντελώς δωρεάν. Θα σας ενημερώσουμε για τον τρόπο συμμετοχής σας.

Μέσα μου

2011-05-08T10:02:00.003+03:00

Πέρνα από μέσα μου
για λίγο σκόνταψε
και αφουγκράσου
ζήτα ακρόαση
πιες τον καφέ σου
και ξεκουράσου.

Πέρνα από μέσα μου
σαν επισκέπτης
να σε τρατάρω
όλο το είναι μου
και μέσ’ τον πόθο
να σε φουμάρω.

Πέρνα από μέσα μου
σαν μια παραίσθηση
σαν οπτασία
έλα ξαπόστασε
γίνε συνένοχος
στη φαντασία.

Πέρνα από μέσα μου
στάσου για λίγο
μήπως τα βρούμε
κι αφού ενδώσεις
θα σε κλειδώσω
και ας χαθούμε…

Πελαγία Σ. Κουκίδου

Φύση

2011-05-07T17:40:00.004+03:00

Ελένη, κρύψου απ’ την απρόσεχτή μου φύση -
αυτήν, που μ’ έχει σ’ έναν κύβο φυλακίσει
με θεωρίες κι αιτιάσεις σκοτεινές…

Και στων αιώνων μου, κοιμήσου, το βιμπράτο -
με νοσταλγία από κενό που είναι γεμάτο
κι από σιωπές μου, στων ανδρών τις προσμονές…

Να μου προσέχεις την ελεύθερή μου φύση -
που θυσιάζω την ηχώ της, για να ζήσει
στου ραγισμένου σου καθρέφτη τις φωνές…

Χριστίνα (Μαβιά Ηχώ)

Α-μάρτιο Έτος

2011-05-04T13:45:00.003+03:00

Το α- το στερητικό. Άρα αμάρτιο =χωρίς μάρτιο.

μην αμαρτάνεις το μάρτιο, το μάρτη ω! μην αμαρτάνεις!
μην αμαρτήσεις ξανά, μην ξανααμαρτήσεις το μάρτιο!
να ήταν αμάρτιο το έτος, να μην αμαρτούσες το μάρτιο!
μάταια τα μάτια ανοιχτά, τη νύχτα αμαρτούσες το μάρτιο!

Άνουγια (Διογένης)

Δείτε την ιστοσελίδα του κ. Άνουγια (Διογένη)

Τα δικά μου τα όνειρα

2011-05-04T12:02:00.002+03:00

Τα δικά μου τα όνειρα
ήταν άστρα της μέρας
ζαλισμένα απόμερα
αγγαρεία της τρέλας.

Τα νικούσα τα μέθαγα
ξενυχτούσα μην κλάψουν
και ζητούσα στα πέλαγα
την φωνή τους ν’ αλλάξουν.

Ανεμίζαν μου γνέφανε
με ευχές και κατάρες
μα τα μέσα μου γνέθανε
και μου πλέκαν λαχτάρες.

Σε μια ακίνητη θάλασσα
τις ζωές μου μαραίνω
σε πονώ μα σε χάλασα
και πια δεν επιμένω.

Τα δικά μου τα όνειρα
σαν μικρές παναγίες
τραγουδούν στα λασπόνερα
θλιβερές ελεγείες.

Γεώργιος Ευθυμιάδης

Αντίο Θανάση...

2011-05-03T14:42:00.002+03:00

Η φίλη μας και εξαιρετική ποιήτρια, Χριστίνα (Μαβιά Ηχώ), διάλεξε αυτό το βίντεο, για να πούμε όλοι εδώ, ένα μεγάλο αντίο στον Θανάση μας, τον Βέγγο... Μμμ, γελάσαμε τόσο με τις ταινίες σου, ε ας κλάψουμε και λίγο... Άλλωστε, ένα κοινό ποτήρι είναι τούτο.

Κοινό ποτήρι,
που θα το πιούμε,
ό,τι κι αν πούμε...
Και ξεροσφύρι,
και μέχρι κάτω,
βίβα! Άσπρο πάτο!...

Πρόσκληση των Εκδόσεων Γκοβόστη

2011-05-03T12:54:00.006+03:00

«Ποίηση είναι η μνήμη του μέλλοντος»
Γ. Ρίτσος

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση
του νέου περιοδικού για την ποίηση

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Γιάννης Βαρβέρης
Τιτίκα Δημητρούλια
Αλέξης Ζήρας
Ελισάβετ Κοτζιά
Αικατερίνη Κουμαριανού
Κώστας Γ. Παπαγεωργίου
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

Για το περιοδικό και τους στόχους του θα μιλήσουν οι:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ
ποιητής

ΤΙΤΙΚΑ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΙΑ
κριτικός λογοτεχνίας

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
ποιητής

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
κριτικός λογοτεχνίας

Ποιητές θα διαβάσουν ποιήματά τους

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011, Ώρα 19:00΄
Βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Γκοβόστη
(Ζωοδόχου Πηγής 73, Τηλ.: 210 3815433)

Στην κόρη μου, Άννα Φρανκ...

2011-05-01T12:38:00.004+03:00

(Είναι το ποίημα που έγραψε γι' αυτήν και τής το αφιέρωσε ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, μέσα στη σοφίτα-κρυσφήγετό τους και η μικρούλα Άννα το συμπεριέλαβε στο Ημερολόγιό της).

Απ’ όλους μας, η πιο μικρή είσαι συ
κι όμως, για δες, δεν είσαι πια παιδάκι.
Σού κάνουν ανυπόφορη τη ζωή,
γιατί ένας-ένας, κάθε λίγο και λιγάκι,
να γίνει δάσκαλός σου, προσπαθεί.
«Εμάς ν’ ακούς· τα ξέρουμε όλα εμείς»,
«εμάς να ’χεις παράδειγμα κι όχι άλλον»,
«έχουμε δίκιο πάντα, ό,τι κι αν πεις».
Τα λάθη ωστόσο τούτα, των μεγάλων,
είναι μικρά κι ασήμαντα πολύ,
ενώ έχει αξία η δικιά τους συμβουλή.
Γι’ αυτό κι εγώ, μια χάρη σού ζητώ,
να δείχνεις καλοσύνη στους γονείς σου,
αυτοί πονούν και χαίρονται μαζί σου.
Τις επιπλήξεις, πάρ’ τες σαν πικρό
χαπάκι που το πίνεις μια και κάτω.
Κι άμα τυχόν κανένας σε θυμώνει,
το διάβασμα, παρηγοριά σου μόνη.
Πάντοτε με ύφος πρόσχαρο, κεφάτο,
καινούργιον αέρα φέρνεις εδώ να
κι όλο σου το παραπονάκι, νάτο:
«Τι θα φορέσω σήμερα, μαμά;»,
«τα ρούχα μου γινήκανε κουρέλια»
«και τα παπούτσια, δε μού κάνουν πια».
«Ω, πώς θ’ αντέξω τόση συμφορά;».

Παράξενη Πρωτομαγιά

2011-05-01T12:17:00.005+03:00

Παράξενη Πρωτομαγιά,
μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια.
Ήρθε ο καιρός του «έχε γεια»,
τι να την κάνεις πια την περηφάνια...

Ποίηση του Νίκου Γκάτσου, ερμηνεία των Μανώλη Μητσιά και Δήμητρας Γαλάνη. Για μια «παράξενη» και βροχερή - κατά πώς μάς βγαίνει - πρωτομαγιά (και) φέτος…

Πριγκιπικός γάμος

2011-04-30T17:13:00.002+03:00

Είδαμε κάποιου πρίγκιπα το γάμο,
στη μακρινή τη χώρα, την Αγγλία,
με ζωντανές συνδέσεις στο διαδίκτυο.
Δεν χτίζουν τα παλάτια τους στην άμμο,
οι πρίγκιπες αυτοί κι η βασιλεία,
δεν είν’ ενύπνιο απλό, το μεσονύκτιο.

Είδαμε τις τουαλέτες, τα καπέλα,
τα βέλα, τις κορνέτες, τα λοφία,
καθώς και τον μονάρχη μας, τον τέως.
Κι ήταν θαρρείς ο κόσμος, σαν σαρδέλα
μπροστά στων Ανακτόρων τα γραφεία,
της φιέστας ο τροχός ο τελευταίος.

Είδαμε τους λαμπρούς θνητούς εκείνους,
που μια φορά πεθαίνουν, μόνο μία,
δίχως της κάθε μέρας τους θανάτους.
Είναι γλυκείς, δεν έχουν όψη κτήνους,
τηρούν του πρωτοκόλλου τα σημεία,
όταν τους ρίχνουν κομφετί μπροστά τους.

Δυστυχώς

2011-04-30T16:46:00.003+03:00

Αντιστάσεις για αντιθέσεις, διπλωμένες
σε συρτάρια με ανέσεις, κουρασμένες
περιμένουν μια γιορτή με πανηγύρι
μες τους δρόμους ν’ αφεθούν μέσα στην γύρη.

Αδιόρατα θελήματα τις δένουν
τον ιστό της άγιας φύσης τους μαραίνουν
ξεπεράστηκαν στο κύλισμα της μέρας
κι ό,τι έσπειραν το μίλησ’ ο αγέρας.

Στα συρτάρια τα πολύτιμα πετράδια
τις αξίες τους σαν γρίπης παξιμάδια
μες το τσάι τους τα άρρωστά τους χέρια
να βουτούν και να λιμνάζουν σε παρτέρια.

Γεώργιος Ευθυμιάδης

Made in China

2011-04-30T16:37:00.004+03:00

Στο παρεκκλήσι το μικρό,
στ’ Άη-Γιώργη την εικόνα,
έχει αναβλύσει σαν νερό,
μπογιά στο μάτι το ’να.

Και σπεύδουν για να προσκυνούν
προσκυνητές αθρόοι,
νηστεύουν όλοι και πεινούν
κι η θλίψη, τους ετρώει.

Ένας παπάς μ’ ύφος μπλαζέ,
κουνάει το θυμιατήρι
και κάποιος διάκος αγκαζέ,
κοιτάει το παραθύρι.

«Πλακώνει δεύτερη φουρνιά,
παπούλη μου»… «Μακάρι,
φέγγρισε συ για την καπνιά
κι άδειασε το παγκάρι».

Κι ενώ η δουλειά καλά κρατεί
κι οι μπίζνες πάνε φίνα,
πίσω στ’ Άη-Γιώργη το χαρτί,
λέει: «Φτιάχτηκε στην Κίνα».

Στίβεν Αντωνόπουλος

Ο θεός φοβάται

2011-04-30T11:49:00.004+03:00

Είν’ ο θεός πολύ ψηλά
άδικα μην κοιτάτε
έχει κρυφτεί στα σύννεφα
γιατί ο θεός φοβάται.

Ήρθ’ ο θεός στη γειτονιά
τα όνειρά μας κλέβει
βγαίνει στους δρόμους παγανιά
γιατί ο θεός ζηλεύει.

Αυτόν με τη γραβάτα του
θεό θαρρώ τον λένε
μην κλάψετε γελάτε του
μπρός στο θεό δεν κλαίνε.

Είμαστ’ εικόνες του κι αυτός
μας παίρνει και μας πάει
στο πυρ μας σέρνει βιαστικός
γιατί ο θεός πεινάει.

Είμαστε το κοπάδι του
κι εκείνος θα φροντίσει
στου κόσμου το λιβάδι του
στα δυο να μας χωρίσει.

Έρχονται λύκοι από παντού
κριάρι δε βελάζει
γιατί είν’ οι λύκοι του θεού
το αίμα τούς αγιάζει.

Τα δόντια σφίξτε δυνατά
σταθείτε μη βογκάτε
μην κάνει τάχα πως ξυπνά
γιατί ο θεός κοιμάται.

Μου τόπε κάποιος βασιλιάς
μονάχος πως δεν άρχει
πως είναι σκλάβος της σκοπιάς
γιατί ο θεός υπάρχει.

.................................

Είναι και κάτι ψίθυροι
που μου ’παν ξημερώνει
πως κάπου κάπου μια γροθιά
τον παίρνει τον σηκώνει.

Ζάχος Κανταδόρος

Οι El-Q ξανά στον Real FM!

2011-04-29T19:27:00.004+03:00

Αυτά τα σεμνά παιδιά με το μεγάλο ταλέντο, θα βρίσκονται κι απόψε στην εκπομπή του αγαπημένου φίλου του ιστολογίου μας, κ. Μάνου Τσιλιμίδη, «Άγρυπνος στον Ρίαλ». Τα ραδιοφωνάκια λοιπόν όλων μας, τα μεσάνυχτα συντονισμένα στα 97,8 κύματα των FM.